Any problems? Call Big Boss!

Mumbai airport. De zenuwen gieren door mijn lichaam. Ik word strak en lang aangekeken door de man van de douane. Hij wil weten hoe lang ik blijf en waarom ik een jaar vakantie heb en waar ik werk.

Langs de douane. Ik kijk door het raam naar buiten en zie grote groepen mensen staan. Het is inmiddels 2.30 am en ik heb nog geen hotel. Ik krijg van de man die bij het toerisme kantoortje staat een pakketje visitekaartjes mee. Buiten ergens kan ik dan bellen om te kijken of ze nog plek hebben.

Ik loop de deuren uit... Een warme lucht waait me tegemoet. Voor me staan gele dranghekken waarachter duizenden Indiers staan. Ik zie velen staan met bordjes in hun handen en ze kijken me nauwlettend aan om uit te vinden of ik William Clark uit Engeland niet ben of Chris Schuman uit Duitsland.

Achter de dringende mensen zie ik palmbomen en honderden zwarte taxi's staan... Een soort naoorlogse versie van de Londense taxi's.

Ik loop verder... Op de vloer ligge
n groepjes mensen te slapen op kartonnen dozen. Niemand stoort me en mensen begroeten me vriendelijk. Ik verwachte tientallen kinderen die aan mijn tas zouden trekken, drammerige taxichauffeurs die me de pas zouden afsnijden.... De realiteit is anders. Ik heb een ontzettend fijn gevoel en de angst is snel afgenomen.

Ik zie de telefoonman. Een oude man met 1 oog zit achter een oud bruin meubeltje met 2 telefoons. Een lief meisje laat mij eerst bellen omdat ze nog heel veel telefoontjes moet plegen.

De hostels van de visitekaartjes zijn vol. De half blinde man zegt met een vriendelijke stem dat die nog wel een mooi hotel in de buurt weet. Voor ik het weet heeft die het nummer gebeld en neemt een man op van een hotel.

Een eenpersoonskamer is 3500 rupees. Maar als ik aangeef dat mijn limiet 1000 is brengt die het omlaag naar 1200 rupees. Hij stuurt wel even een auto. Binnen 5 minuten zijn we er en klik opgehangen.

Ik heb enige twijfel omdat ik het advies een pre-paid taxi te nemen zo in de wind sla maar bedenk me het alternatief, midden in de nacht in Colaba hotels zoeken en besluit 5 minuten te wachten.

En ja, even later komt er een witte soort lada voorrijden en een jonge gast pakt mijn tas, smijt hem achterin en wil de andere tas erbij doen. Ik observeer hem van top tot teen. Vraag naar de naam van het hotel en alles lijkt te kloppen.

We rijden 10 minuten over een boulevard. Opeens slaan we een zandweg in. Even bekruipt me een soort angst, een beklemmend gevoel dat ik misschien wel in de val gelopen ben. We rijden langs sloppen huisjes een spoor van stof achterlatend.

Gelukkig zie ik opeens in de verte het bord: Hotel Sunshine. Zucht... De taxi is nog niet gestopt of twee Indiers laden mijn tas uit. Ik betaal de 1200 rupees en geniet van een goede nachtrust in een luxe hotelkamer...

Ik slaap uit tot aan 11.00. Kleed me aan en pak een taxi naar Colaba. Het toeristisch hart van Mumbai. Een rit van anderhalf uur. De taxi chauffeur spreekt geen engels en na wat hilarische en vreemde taferelen beperken we de gesprekken tot minimalistische trekken. “Nice”, zeg ik en wijs... “Sea market”, zegt hij een wijst.

Bescherm engelen moeten in India meer stressbestendig zijn als in het westen. Of ze wisselen elkaar om de 3 maanden af omdat ze dan met een burnout op de hemelse wolk moeten uitrusten. De toeter is de magische knop die alle deuren opent. Met zijn blote voet remt hij ons vaak op het nippertje tot stilstand.

Ik geniet. Ik heb bijna een extatisch gevoel. Hang half uit het raam en alle mensen die ik ook maar lichtjes aankijk of toeknik wuifen me blij toe en geven me een ontwapenende lach. Ik voel een ontzettende openheid en eerlijkheid die ik zelfs in Guatemala niet zo sterk bespeur.

Anderhalf uur lang rijden we langs kantoren, sloppen, schooltjes... Duizenden levens en individuele werelden voltrekken zich voor mijn oog en ik besef me dat ik deze mensen allemaal nooit meer zal zien.
Colaba. Voor the India Guesthouse.

De chauffeur probeert 100 rupees bovenop de prijs te gooien. Ik vind het op zich een knappe prestatie dat hij me in leven heeft gehouden maar mijn verontwaardigde gespeelde reactie werkt.

Ik sta voor een heel brakke balie. Als ik incheck komt er een Duitser aan die wat gepikeerd is omdat er 5 muizen in zijn kamer lopen. De bediende lacht en loopt mee. Als ik de Duitser zie zegt die dat er een muizenval gezet is voor het gat waar ze uitkwamen.

Ik ga de straat op. Mijn prettige opwinding is omgeslagen naar een gevoel van ‘op zijn’. Er kan even niets meer bij. Ben wat gespannen en zenuwachtig. Opnieuw duizenden en duizenden mensen... Haast geen toeristen. Ik vraag me af of het door de 26-11 aanslagen komt.

Ik stap een restaurant binnen. Zie een menu wat abracadabra voor me is en bestel maar een indian curry. Het wordt voor me gezet en aangezien ik alleen een bord zie met rijst en de curry en geen bestek neem ik aan dat ze dat hier dan met de hand eten. Ik voel me erg ongemakkelijk en bekeken. Als ik de eerste klomp rijst in de curry soep dip en naar mijn mond breng wijzen twee Indiase studenten naast me lachend naar een lepel die in een beker staat. Met een knalrood hoofd probeer ik me staande te houden.

Ik loop over de grote boulevard... Overal zijn kraampjes en stoffen en eettentjes. Iedereen die ik groet is zo lief en iedereen maakt een praatje met je als je ze maar even een blik waardig acht.

Ik kom op een klein marktje naast het station. Ik had mijn camera al een aantal keren gepakt en opgeborgen, me steeds afvragend of het nu wel kan om tussen al die arme mensen met zo een enorme canon te lopen maar ik waag het er opnieuw op.

Ik loop langs 3 mannen die voor een yoga mechanica zaak staan. Verlegen trek ik mijn camera en met vragende ogen hef ik hem voor mijn gezicht. Ze vinden het 1prachtig, een eer zo lijkt het!

Ze zetten een krukje voor me klaar en voor ik het weet heb ik een klein bakje chai thee in mijn handen. Even twijfel ik of ik dit water wel kan drinken maar ik kan dit gewoon niet afwijzen. En het is een heerlijk bakkie. Dan komt de volgende, hij heeft van het stalletje naast me een portie eten gekocht. Het is heerlijk. Een soort toastjes met curry! haipoerie... Als ik het op heb bestelt die een volgende portie van een soort rice crispies met gemalen nootjes eroverheen! Ik ben ontroerd. Wat is dit? Ze geven me dit allemaal en ze kennen me niet eens.

Ze vragen me of ik morgen terugkom. Beleef zeg ik van wel...

Ik loop verder en zie twee mannen liggen in een soort van golfplaten brak huisje... Ik gluur naar binnen en inmiddels is echt alle angst en verlegenheid van me afgevallen. Tot mijn grote verbazing is het huisje een masseer studio. Een man in kaki shirt en in korte broek krijgt een voet massage.

Ze zijn opnieuw uiterst vriendelijk. Er straalt een lichtheid en relaxtheid van ze af. De man zegt dat hij stinkend rijk is en een maffia baas is. Ik vraag of die drugsmaffia bedoelt maar het is meer een soort krediet maffia... Hij heeft een privébank en leent geld aan mensen en heeft weer 60 knechtjes die dat geld voor hem innen.

Over de masseur , een moslim man wiens wenkbrauwen streng staan met een sikje dat hem de gelaatsuitdrukking geven van een magiër, zegt hij dat die in het Taj Mahal hotel werkt...

Ik geloof er helemaal niets van... Waarom zouden zulke rijke en belangrijke mensen in dit simpele golfplaten hutje hier zitten.

Dan verschijnen er steeds meer mensen. Ze wijzen vol respect naar de man in kaki shirt en ze noemen hem the big boss. Een van zijn knechtjes komt binnen. Een zachte man... Ook zeer vriendelijk.

De big boss geeft een wenk aan de masseur en deze laat zijn voeten los en begint mijn hoofd te masseren. Ik herken de stijl omdat ik eens een indian head massage cursus gedaan heb. Ik word vervolgens ongeveer anderhalf uur heel professioneel gemasseerd. Mijn hoofd, schouders, rug, armen, benen... Dan de pressure points. Deze man weet precies wat hij doet en het zou maar zo eens kunnen dat die bijklust in het Taj Mahal hotel.

Er is nu een zoete damp in de keet door alle oliën die hij over mijn hoofd heen heeft gegoten. Ik probeer me diep te ontspannen wat soms niet lukt doordat ik me afvraag waarom ik dit zo cadeau krijg. Wil die mijn portemonnee afpakken tijdens het masseren, zou mijn camera er zo nog liggen... Ik probeer het los te laten.

Big Boss vertelt me over zijn God waar hij tot bid en wijst naar een paar foto's in de hoek die een altaartje vormen. Hij raad me aan om naar de Sai Baba ashram te gaan.

Ik ontspan dieper. Big Boss geeft me ruimte en respecteert me. Als ik mijn ogen sluit voor de massage ligt hij ook achterover en wacht geduldig af totdat ik weer een vraag stel.

Ik herinner me hoe ik vol van zenuwen in het vliegtuig had gezeten en vlak voor de landing in gedachten gevraagd had aan het universum om me te leiden naar de juiste mensen.

Nu zat ik hier. De masseur doet een tasje open en pakt een hypermodern masseerapparaat. Ik krijg nog een laatste top tot teen massage met het apparaat. Ik vraag hoeveel zo een apparaat kost. 15o dollar zegt die.

Ik vertel dat ik erg graag zo een apparaat zou willen voor mijn moeder die vaak rugklachten heeft.
Hij drukt hem in mijn handen en zegt dat ik hem mag hebben. Ik schiet in de lach niet goed wetende of ze dit nu menen maar ze zijn bloedserieus. Ongelooflijk. Ik bedank ze allervriendelijkst en leg ze uit dat ik het apparaat op mijn terugreis over vele maanden zal meenemen.

Daar nemen ze genoegen mee en de masseur drukt twee flesjes met hele kostbare oliën in mijn handen.

Ik zeg dat ik zo weer ’s op pad ga. Mijn hersens begrijpen nog niet zo goed wat er net gebeurd is. Big Boss geeft me zijn telefoonnummer en zegt dat als iemand me bedriegt of problemen zal geven ik hem moet bellen. Iedereen schijnt hem hier te kennen.

Ik wil verder op pad. Hij wenkt naar zijn knecht die met een vriend voor de kiet wat ganja rookt. Ze bieden me aan maar ik bedank vriendelijk en dat is prima. Hij vraagt of ik wil dat zijn helper me gedurende de dag een gratis toer geeft door Mumbai.
Ik bedank vriendelijk... als ik naar buiten loop heeft Big Boss zijn handen op zijn hart gedrukt en zegt dat God onze paden heeft doen kruisen.

Niet wetende waar ik dit voorval moet plaatsen loop ik naar de haven. Ik herken het prachtige Taj Mahal Hotel van het nieuws een maand geleden. De torentjes zijn alweer gerestaureerd. De haven is uit veiligheid gesloten en overal om het gebouw staat politie.

Ik ga terug naar het hotel. Een lege bende. Saai zo, denk ik. Zit ik hier in mijn uppie. Ik ga nog een rondje om een uur of 23.00 om een hapje te eten. Opnieuw loop ik langs straatarme mensen die langs de kant van de weg slapen en bedelen maar niemand valt me lastig en als ik lach lachen ze terug. Ik loop 2 keer langs een kleine jongen en zijn moeder. De jongen lacht me zo vriendelijk tegemoet en lijkt zo gelukkig me te zien... ik ben ontroerd.

Mijn eerste dag in India. Een eerste diepe indruk die veel vragen bij me oproept. De arme mensen die me eten en drinken aanbieden, de dakloze jongen die me met zoveel vreugde begroet en big boss en de magiër die me beladen met geschenken, een lange massage en echte interesse. Hoe kunnen ze zich zo losmaken van zichzelf en hun bezit. Wat is het geheim van India?

Bijbehorende fotos staan hier of komen hier binnen enkele dagen te staan:

http://picasaweb.google.nl/matthiasdehoogh