In een dampende koektrommel met giechelende meiden

De stroom is uitgevallen. In het half donker probeer ik de juiste toetsen te vinden. Ben inmiddels in Pushkar in Rajasthan. Ik voelde me al een week niet lekker. Heel zwak en geen energie... Eerst dacht ik dat ik gewoon oververmoeid was. Ik heb een paar dagen heel lang geslapen om op krachten te komen. Maar ik voel me nu nog slapper als eerst. Ik snap niet helemaal wat er aan de hand is. Heb geen diarree of maagklachten... Ik hoop dat ik gewoon een griepje heb.

Het is wel frustrerend te meer omdat Pushkar echt een hele fijne plek is. Ik heb 4 hele aardige backpackers ontmoet en het is wel vervelend om dan in je uppie in je hotelkamer achter te blijven terwijl zij de stad onveilig gaan maken... Ik geloof dat ze op zoek gingen naar een Bang Lassie shop.. Een soort van wiet shake die in Rajasthan erg populair zijn. Ik doe het even rustig aan. In mijn donkere hotelkamertje mijn virus uitzweten.

Ach... Iedereen die naar India gaat wordt ziek. Gezien het feit dat ik in zuid India vaak Puri op straat at en elke dag Thalis en Dosas in de spotgoedkope hotels mag ik me gelukkig prijzen als ik er met een griepje van afkom.

En aangezien ik niet in slaap kon komen is het een mooie gelegenheid om mijn dagboek verder bij te werken.

Ik zal eerst eens even binnenkomen met een luchtige grappige ervaring. Dit was in Mysore. Ik had veel gehoord over de zogenoemde ayurvdische massages en zocht een ayurvedische kliniek op.

Ik was op zoek naar een kliniek die hoog stond aangeschreven in de lonely planet maar mijn richtingsgevoel is nog steeds erg slecht en ik kan nog steeds niet kaartlezen en normaal gesproken vind ik mijn weg door heel vaak rond te vragen. En ach, het is best gezellig... Kopje chai erbij! “Mr, you know ayurvedic clinic?”

Goed, ik kwam uiteindelijk uit bij een wat grauwe ayurvedische kliniek (niet die uit de gids) en ik dacht dat het wel leuk zou zijn om een echte local massage te ondervinden...

Teleurstellend genoeg was mijn masseur een dun ventje van een jaar of 18... Dit voldeed niet echt aan het beeld van de oude wijze (joepie, de electriciteit is weer terug) ayurveda meester...

Ik neem plaats op een plastic matje op een krakend en piepende oude tafel. In de hoek van de kamer pruttelt de olie op het vuur. De warme olie wordt over me heen gegoten en mijn masseur begint aan zijn massage... Af en toe onderbreekt hij zijn bewegingen en vraagt afwachtend en hoopvol op een bevestigend antwoord:”is ok for you sir?”

Op zich is het wel ok maar je voelt gewoon dat ie niet echt weet wat die doet...

Na de massage mag ik een stoombad. “Please walk with me sir” Ik loop met hem mee en loop een piepklein keukentje in. In de hoek staat een oude verroeste bak die me nog het meeste doet denken aan een kleine onderzeeer. Met een luid gepiep gaat de bovenkant open en ik mag plaats nemen op een kleine stoel binnenin. De deksel gaat weer dicht en mijn hoofd steekt uit door het gat bovenin. Mijn lichaam zit in het stoombad... Via een buisje wordt nu de stoom de tank ingeblazen. Langs de handdoek om mijn nek kruipt de witte damp langs mijn hoofd.

Na 10 minuten blijkt het lunch break te zijn. Mijn stoombad staat naast het aanrecht. Drie mevrouwen beginnen druk groente te snijden, pannetjes pruttelen, en de dames staan nog geen meter naast me.
Mijn hoofd is nu zo rood als een tomaat. Weet niet of het door de hitte komt of omdat ik hier midden tussen de kokende dames loop te stomen en me toch een beetje ackward voel. Mensen lopen in en uit en ik groet ze allemaal met een brede lach. Wat een situatie. Daar zit je dan in India in een achtergelegen keukentje tussen de Indiase ayurvedische verpleegsters te stomen in een verroeste koektrommel.

Ama

Goed, jullie hadden Ama nog van me tegoed. Ama, the hugging mother zoals ik vorige week had uitgelegd...

In India is een traditie van devotie. En dit is iets wat zelfs voor mij moeilijk te bekokstoven is. Overal in de ashram zijn fotos van Ama. Je kan geen lift in, of geen scheet laten op de wc of ergens in een hoek prijkt een foto van Ama...
Goed... alles goed en wel. Ik sta in de rij te wachten op een hug. Ik moest daarvoor een hug briefje halen en ik kreeg een priority hug omdat ik die dag vertrek en zo kan ik nog voor vertrek huggen.

Ik ga langs de metaal detector, langs chantende mensen en mag plaats nemen in de rij. Ama zie ik in de verte zitten op haar stoel en een lange stoet mensen schuifelt nabij. Verschillende “Ama floor managers” leiden de menigte in goede banen en handhaven de orde. Als je dichter bij komt vertelt een vrouw je dat je je gezicht moet schoonvegen, een tweede Ama discipel zegt je op je knieën te gaan en zo is het dat ik na 3 uur dichter bij schuifel en dat ik in Amas ogen staar. Ja, na 3 uur wachten verwacht ik toch op zijn minst een kosmisch orgasme, dat de wolken openscheuren en dat een witte duif op mijn voorhoofd land.

Goed, ik overdrijf wat... Mijn punt is: De verwachtingen zijn wel wat opgelopen. Zeker na 3 uur gezien te hebben hoe emotioneel de omhelzing was voor veel mensen. Maar tegelijkertijd had ik inmiddels ook een wat geïrriteerd gevoel. Ik had een naar bijsmaakje van al die mensen die in aanbidding om Ama heen schuifelen... Ook de vrouwen die hun gebeden opzeggen in de hoek naast de rij voor hun Ama altaartje... Word ik een beetje kriegelig van. Mensen lijken zo hun eigen kracht weg te geven door hun vertrouwen zo in een ander te stellen...

Ik stel me voor dat ik vanaf een andere planeet hier op aarde zou landen en dat dit het eerste is dat ik zou zien. Grote groepen mensen die met hug briefjes in lange rijen staan om een omhelzing te ontvangen... Moet opeens heel hard lachen om de situatie.

Ja, deze devotie, het je volledig kunnen overgeven aan je guru , dat zo typisch is voor India ... Heb er gemengde gevoelens bij!

Mijn beurt. Ama drukt me tegen haar borst... Zo’n 10 seconden tegen haar kloppende hart en dan is het weer voorbij. Niet de levenstransformerende hug maar wel een fijne omhelzing. Dank je Ama.

Varkala

Goed. De volgende dag ga ik door met de boot naar Kollam en van daaruit pak ik de trein naar Edava, 5 kilometer vanaf het bekende strand van Varkala, waar ik in enkele dagen verblijf in een bamboe strandhut aan een verlaten vissersstrand. Yoga op het strand en ik kom weer toe aan mijn boek “The monk who sold his ferrari” (een aanrader!).

Sivananda

Dan vertrek ik naar de Sivananda Ashram vlak bij Trivandrum, de hoofdstad van Kerala. Dit yoga centrum ligt aan een meer en een stuwdam vlak voor een natuurreservaat. Regelmatig hoor je de leeuwen in de verte brullen.
Sivananda is 1 van Indias meest bekende wijzen en yoga meesters en hij heeft talloze boeken geschreven en een bepaalde stijl van yoga ontwikkeld die hier in dit centrum in traditionele stijl onderwezen wordt.

Het is een fijn centrum maar tegelijkertijd is het ook flink aanpoten. Er is een schema van 6.00 am tot 22.00 ’s avonds. In de ochtend beginnen we met een uur meditatie. Dan een uur chanting. Vervolgens 2 uur stevige yoga. Dan ontbijt.

Al het eten in het centrum is vegetarisch en zonder uien en knoflook (dit zou niet bevorderlijk zijn voor je bewustzijn) We zitten in lange rijen op de grond tegenover elkaar. Er wordt in stilte gegeten. Het (of is het nu DE idee?) idee hier achter is dat je zo bewust mogelijk wil zijn als je eet. Als iedereen met elkaar kletst dan is er geen aandacht voor het eten zelf. Ik vind het heerlijk om in stilte te zijn!

Verder wordt er , zoals in heel India, met de hand gegeten. De eerste dagen weet ik nog een lepel te bemachtigen maar nu ben ik er echt van gaan genieten. Ook hier is de filosofie er achter dat je zo meer bewust eet omdat je letterlijk contact maakt met je eten. Het is in het begin best raar om zo je handen vies te maken en echt met je eten te spelen. Er een bal van te kleien en deze druipende klodder naar je mond te brengen maar nu ben ik echt veel speelser aan het eten!

Dan is het tijd voor karma yoga. Ofterwijl tijd om de handen uit de mouwen te steken. Iedereen draagt zijn steentje bij. De een maakt de wc’s schoon, de ander wast af, weer een ander schilderd... Ik moet zware emmers met schillen van vruchten naar de composthoop dragen die beneden aan het meer is. Het idee achter karma yoga is dat je dit werk gebruikt als oefening om te leren dienstbaar te zijn. Het doen zonder er iets voor terug te verwachten. Ik doe mijn best maar merk dat ik toch nog gefrustreerd ben met de grote zware afvalemmer op mijn schouders. We zijn zo gewend om altijd bezig te zijn met resultaten. Voor wat hoort wat. Gewoon iets doen zonder er iets voor terug te verwachten is nog best lastig merk ik.

Vervolgens een lezing door de swami van het centrum over de filosofie achter yoga en het hindoeisme. Erg interessant... En dan weer 2 uur yoga. Dan avondeten en in de avond is er weer 1 uur chanting en 1 uur meditatie.

Om 22.00 ben ik bekaf en val als een blok in slaap. De yoga oefeningen doen me erg goed. Er komt veel los merk ik.

Met volle maan maken we een stille wandeling van een uur naar een nabijgelegen stuwdam... 200 man die allen in stilte, zonder 1 woord te zeggen, door de smalle straatjes lopen door de prachtoge natuur hier in zuid India. En dan in stilte plaatsnemen aan de rand van het meer... Fantastisch.

Een volle ronde maan weerkaatst op het water... Ik besef (me) dat het er in het leven niet om gaat waar we zijn, of hoe lang we ergens zijn... Deze spreuk komt bij me op: We don’t see things as they are, we see things as we are.

Na de meditatie en de stilte is er zoveel ruimte… Zo veel rust… Dat ik me echt kan openen en mijn omgeving in me op kan nemen. Ik heb de volle maan al tientallen keren gezien. Maar ik heb hem nog nooit zooo gezien. Het is alsof ik me echt kan openen voor haar.

Op vrijdag is het rust dag. Vanuit de ashram wordt een tour georganiseerd naar Kanyakumari en naar verschillende bijzondere hindoe tempels. Interessant is dat de swami (monnik) van de Sivananda ashram met ons mee gaat en gedurende de dag onze gids zal zijn.

Het is een hele zachte vriendelijke man. Hij komt uit Kenia en is afgestudeerd als arts en op een gegeven moment voelde hij dat hij mensen niet alleen fysiek wil helen maar dat hij naar de kern wil. Mensen helen en helpen op spiritueel vlak. Het is mooi om te zien hoe zacht en nederig en geduldig hij is. Hij eet als laatste en deelt ons het eten uit bijvoorbeeld.

Als eerste leidt de tour ons naar een prachtige waterval. Ik laat het water dankbaar op mijn rug kletteren... Een aangename massage op mijn bovenrug die aardig wat te verduren heeft gehad de afgelopen dagen met al dat geyoga!

Zeer interessant zijn de tempel bezoeken omdat de Swami ons heel veel details en symboliek uitlegt over de rituelen, de hindoe goden en de architectuur van de tempels. Opnieuw, het is vaak heen en weer slingeren tussen de diepere betekenis achter de rituelen en de energie van deze plaatsen en soms zo rare rituelen waar je niets van begrijpt. Erg fijn om dan even een insider bij je te hebben die je precies kan uitleggen wat het nu allemaal betekend en wat de diepere betekenis er achter is.

Dan gaan we door naar het strand van Kanyakumari waar we spelen in de hoge golven. Vervolgens naar het meest zuidelijke punt van India. Dit is waar de Bengaalse zee, de Indische zee en de Arabische zee elkaar ontmoeten. Alle kanten waar je opkijkt zie je hier de zee. En een prachtige statue staat op een klein eilandje voor de kust. Dit is voor Hindoes een heilige plaats. Wonderbaarlijk is het idee dat hier de Tsunami hard heeft toegeslagen. Als je de fotos van het beeld bekijkt op mijn picasaweb moet je even in je achterhoofd houden dat er een vloedgolf was tot aan schouders van het beeld op het eiland in zee.
Na ruim een week in de Sivananda ashram besluit ik te vliegen naar het Noorden. Het zuiden wordt nu wel erg heet en ik heb nog een hoop te zien in het noorden.

Delhi

Ik verblijf in Naharganj, the Main Bazar. Ik check in in een hotel en ben op. Heb geen energie. De volgende ochtend voel ik me wat beter en neem de metro naar Old Delhi. Andere reizigers hadden me gewaarschuwd. Het noorden zou rauwer en ruiger zijn als het zuiden. En dit is zeker het gevoel dat ik heb bij Delhi... Vele bedelaars zitten langs de open goot van waaruit een penetrante geur van urine zich mengt met de geur van uitlaatgassen en eten. Er hangt veel smog in de stad.

Onderweg doen mensen hun gebeden in tempels en ik zie groepjes mensen op de grond in een kringetje gokken.
Dan is er een opstootje. Een vrouw gilt luid en scheurt het shirt van een jonge Indiase jongen kapot. De jongen, veel groter als de vrouw, staat met rode blozende wangen naast de vrouw. De vrouw geeft hem nu een pets in het gezicht. Binnen enkele tellen schaart zich een menigte om hen heen. Ook een politieman is nu van de partij. Het is erg interessant om te zien hoe anders de zaken hier worden opgelost als in Guatemala waar de agent al gauw zijn stok gepakt zou hebben... Het gaat allemaal heel shanti en heel rustig en de jongen druipt af terwijl de menigte hem uitjouwt (is dat het juiste woord? Ben al te lang weg uit Nederland)

Dan de spice markt. Ongelovelijk. De rauwheid, de hardheid, de complete chaos. Ik vind het zooo heerlijk om me hierin te verliezen. Om er helemaal in te springen en in te duiken en om de achterstraatjes in te lopen... En India is zo fantastisch omdat dat allemaal gewoon kan hier... Zelfs met mijn enorme camera in de hand. Overvallen komen hier bijna niet voor. Wonderbaarlijk eigenlijk, te meer omdat de armoede hier zo extreem is. Het zou relatief erg eenvoudig zijn om me te beroven in die chaos maar het gebeurt gewoon niet. Het is iets wat gewoon niet thuis of bekend is in deze cultuur. (touch wood) Dus ik spring erin. Ik meng me tussen de duizenden mensen, ik sta midden in de spice markt.

De geur is zoo sterk dat overal om me heen mensen spugen, hoesten en hun kelen schrapen.
Dit is complete chaos. Opnieuw die hardheid van het leven. Mannen die karren door de straten duwen waarop tientallen zware zakken met kruiden liggen, en anderen die deze zakken op hun hoofden sjouwen. Dit is hun realiteit. Dag in dag uit. Op en neer lopen, sjouwen met zware zakken... En opnieuw die wonderbaarlijke overgave. De berusting erin. En opnieuw de warmte in de ogen als ze me zien en de vreugde en de eer die ze ervaren als ik een foto van ze durf te nemen. Heerlijk, ik merk dat het noorden al heel anders aanvoelt en het voelt goed aan!

Delhi is ook heel erg modern. Het metro station doet niets onder voor dat van Parijs of London. Erg makkelijk in gebruik en heel modern. India is behoorlijk paranoide na de aanslagen in Mumbai. En pas geleden was er ook nog een aanslag in Connaught Place in het hart van Delhi.

Overal word ik gefouilleerd. Overal moet ik mijn paspoort afgeven. Zelfs voor internetgebruik. Ze weten precies waar je bent. Pas geleden probeerde iemand vanuit Nederland me verschillende keren te bellen en ik nam niet op en toen werd ik de volgende dag gebeld door een Indiër die me erop wees dat ik vanuit het buitenland was gebeld en die me vroeg waarom ik niet opgenomen had. Vreemd... Vreemd. Dat wordt allemaal gemonitored blijkbaar.

Jaipur

Goed... Vanuit Delhi ben ik vervolgens naar Jaipur gegaan met de bus. Ik zou een super relaxte luxe bus hebben maar natuurlijk wacht er een lullig oud klein klotebusje vol met Indiers op me. Uiteindelijk extra gezellig... Hele lieve kinderen dus slapen is er niet bij. Ik krijg de geschiedenis van India van ze uitgelegd. Erg grappig.
Ik val in slaap en als ik enkele uren wakker wordt is het wel duidelijk dat ik in Rajasthan ben.

Ik zie karren op de straten die vooruitgetrokken worden door kamelen en mannen met tulbanden op die ze besturen. Dan opeens een grote stoet beschilderde olifanten. Wat een andere wereld is dit zeg.
Raj betekend Koning en Rajasthan betekend “Land van de koningen”. Het is wereldberoemd om haar prachtige paleizen. Het is een droog land. Woestijnachtig.

Ik check in bij een enorm hotel en neem een plons in het zwembad en drink een lassi bij lassiwala en meng me weer in de chaos.
De volgende ochtend neem ik de government tour langs alle monumenten, paleizen en interessante plekken voor 150 roepies (2 euro) Dit is ideaal, op de meeste plekken kun je dus met zo een goedkope tour mee en ze droppen je dan op alle interessante plekken ... Zoals gezegd, mijn kracht ligt niet in kaartlezen en de walking tours van de lonelyplanet heb ik nog geen enkele keer kunnen volgen. Verdwaal keer op keer. Soms wou ik dat ik Arjan bij me had .-)

Het leuke is dat ik off season ben. De meeste toeristen hebben rajasthan al verlaten en alle toeristen in mijn bus zijn Indiërs.

Hilarisch is mijn Rajastaanse gids. Je MOET zijn foto even bekijken op mijn fotoblog: www.picasaweb.google.nl/matthiasdehoogh en dan onder Jaipur. De man met het zwarte shirt en de grote Ted de Brakiaanse snor. Wat een figuur zeg. Ik heb me kapot gelachen. Het leuke is dat die zichzelf net iets te serieus neemt en denkt dat die een hele goede gids is. In werkelijkheid versta ik er helemaal geen ene snars van. Soms vraag ik me af of die nou Hindie praat of Engels maar het is toch echt Engels. Ik moet mijn lachen onderdrukken wat me niet altijd lukt en knik plechtig en beleefd als hij me uitlegd over Koning Jai. Fantastisch.

Goed. Nu dus in mijn hotelkamertje in het Pink Floyd guesthouse. Ik heb een prive kamer met eigen badkamer en heet water voor 150 roepies. Dat is het goedkoopste tot nu toe. Is wel erg lekker hoor dat India zo goedkoop is. 68 roepies is geloof ik 1 euro dus reken maar uit.
Een maaltijd in een “hotel” (locaal eettentje) kost ongeveer 30 roepies. Dus voor 50 eurocent eet je je buikje rond. Hier in het hotel zou ik 70 roepies betalen voor een maaltijd... En in de goede hotels betaal je rond de 100 roepies.

Ik geef nog relatief veel uit. De 3 jongens die ik heb leren kennen in Jaipur reizen samen en delen de hotelkamer en de tuc tucs... Ze geven de helft uit als ik. Het zijn grappige figuren. Ze lijken erg op de Beatles. Hele relaxte dudes.
Ik wou dat ik me niet zo zwak voelde. Grrrrrr.....

Ok vrienden. Ik heb het gehad in mijn kamertje. Ga eens even lekker het dorp in hier!

De fotos bij dit verhaal zijn weer geupload... Pak er een lekker kopje thee of koffie bij en neem een lekkere diepe duik met me in India...

www.picasaweb.google.nl/matthiasdehoogh

En laat ook weer eens horen hoe alles daar in Nederland/Guatemala is...

Warme groet,

Mat