Ruimte aan zee

Arambol was magisch!

Ben in totaal ruim 2 weken blijven hangen in dit hippie paradijs aan de prachtige kust van Goa...

De yoga heeft veel met me gedaan en daarom besloot ik om nog 5 dagen te blijven voor een advanced course.

Het klinkt raar, maar na 30 jaar is het net alsof ik voor het eerst 'echt' naar mijn rug kon kijken en ik kwam zo eigenlijk heel dicht tot mijn emotionele blokkades die zich daar genesteld hebben...

Alle oefeningen die we in yoga deden in de tweede week waren er op gericht om ruimte te creeren daar waar het lichaam op slot zit! In tegenstelling tot mijn ashtanga oefening, waar je als het ware door de asanas heen vloeit, blijven we hier minstens 10 minuten in elke houding staan... En ik merk een ongelooflijk verschil in diepgang en voel inderdaad een openheid in mijn borstkas die me tot noch toe vreemd was.

Op de ene laatste dag in yoga kwam de leraar binnen en hij zei dat die later die dag naar een Vipassana 1 daagse cursus zou gaan. Vipassana is een meditatietechniek.

Hij vroeg of er iemand mee wou. Ik wou sowieso nog een cursus doen in India en een eendaagse cursus zou een mooie overgang zijn... De andere cursussen zijn namelijk 10 dagen.

We vertokken dus halverwege de les en sjeesten op zijn brommertje naar de grote stad...

De cursus begon om 10.00 en zou duren tot 17.00... In een kleine wachtzaal van een kliniek zitten 5 vrouwen aan 1 zijde en 5 mannen aan de andere zijde. Vooraan zit de leraar met zijn taperecorder naast zich en speelt de instructies voor de meditatie af... We zijn te laat.

Het is snik en snik heet in de ruimte. De ventilators blijven uit omdat we ons moeten richten op de aanraking van de ademhaling rond de neusvleugels en deze is zo subtiel dat er geen wind mag waaien.

Ik zweet en zweet en word lomer en lomer... Mijn lichaam voelt zwaarder en zwaarder en ik begin heen en weer te wiegen.

1 uur verstrijkt en..... BOEM ! Ik word wakker van mijn eigen hoofd die tegen de achterwand bonkt... De leraar voorin doet voor het eerst zijn ogen open en kijkt in mijn richting...

Ik neem me voor om bij mijn ademhaling te blijven maar steeds komt dezelfde gedachte bij me op: Waarom zit ik hier ook alweer in een oven mijn ademhaling te observeren? Mijn geest wordt onrustig en mijn monkey mind springt van de takken van het verleden naar de takken van de toekomst!

Een tweede uur verstrijkt. Het is 12.00... Nog maar 5 uur te gaan.

Sharat mijn yoga leraar tikt me op de schouder en zegt dat het hem te heet is en dat die terug gaat! Hij vraagt of ik met hem terug wil of dat ik de bus pak.

Ik haal een diepe zucht van opluchting. De drukte van de stad en de warme wind heeft nog nooit zo heerlijk aangevoeld als we over de snelweg terug scheuren.

Sharats lange haren waaien in mijn gezicht. We stoppen op de markt voor een lassie...

"Ik doe die vipassana cursus wel in het koude noorden van India over een half jaar!", neem ik me plechtig voor maar ergens vraag ik me af of de striktheid van vipassana nog wel op mijn pad hoort...

De dagen gaan snel in Arambol. In de avond zijn er overal muzikanten die concerten geven in de restaurants...

Onze Japanse vriend van Yoga is dj en gaat techno draaien, en er is een vuurshow van een magician op een heuvel buiten de stad...

Het is prachtig en heel wonderlijk. Kan het niet uitleggen maar de tranen staan me in de ogen.

Het talent en de creativiteit is ongelooflijk. Prachtige mensen, prachtige expressie...

Ik maak veel vrienden... Open mijn hart en ga diep... Heel mooi en speciaal... Maar opnieuw, momenten die niet zo makkelijk in woorden te vangen zijn.

Met twee Israelische vrienden rijden we naar Paradise beach... En hoe het strand aan die naam is gekomen is geen raadsel...

We verdwalen. Tientallen kinderen rennen ons juichend tegemoet en houden hun handjes in de lucht voor een 'high five'...

Ze sturen kusjes naar de Israelische meid die voor me rijd. Ik haal diep adem en voel een golf van geluk door mijn lichaam stromen. Kijk uit om straks het strand te verlaten en het 'echte' India buiten de toeristenbubbel te verkennen.

Mijn twee israelische vrienden zijn erg lieve en interessante mensen. Ze zijn beiden regisseurs van films en ik trek veel met ze op... We doen samen yoga en in een verlaten hindoe tempel doe ik en tarot sessie met ze...

Een andere dag rijd ik met Shri Monti, een Indiase meid uit Canada naar een organische Spice farm op 3 uur afstand met de scooter.

Het is een erg toeristische bedoening. We krijgen confetti over ons heen gesmeten bij binnenkomst, een grote bloemenketting om en er wordt een derde oog op ons voorhoofd getekend.

Groepen oudere mensen zitten aan de tafels en veel Russen. Je kan er op een olifant rijden of een kameel. Ik vermaak me kostelijk. Ik stel me voor dat als je met een groep door India zou reizen je het hele land vooral vanuit deze hoek zou ervaren.

De toer is echter erg onderhoudend. We zien hoe cacao, peper, cashew en alle locale spices hier groeien en hoe ze het op een organische manier verbouwen.

Het is zo interessant en inspirerend om al deze reizigers te ontmoeten. Gebroken liefdes, verloren passies en een hoop mensen die gewoon voelen dat ze meer willen. Die alles hebben opgegeven... Hun zekere en voorspelbare bestaan hebben ingeruild voor een knapzak en een stel sandalen en hun diepste verlangen volgen om te groeien en hun grootste passie te vinden in het leven.

Ik zit in een hut buiten op de rosten van Arambol. Ik kijk s ochtend uit mijn raam en zie de palmbomen wiegen en een wit verlaten strand. In de ochtend zie ik zwarte vinnen in de verte en regelmatig springen deze dolfijnen in de lucht.

Naast me zit een Nederlander die meditatief op zijn 'claw' tokkelt. Een instrument uit Noorwegen... Heel sereen en heel mysterieus. Het is een nieuw instrument dat net is uitgevonden...

De Nederlander reist al 12 jaar... Hij verhuurt zijn huis en daarvan leeft hij als een koning in India.

Wat een leven. Wat een rust. Hij vertelt over zijn tours met de motor door India. Ik ben geïnspireerd maar voel er geen vrede mee. Als ik een Enfield Motor koop dan doe ik dat in Delhi en ga ermee de bergen in. We zien wel.

Twee weken zijn om. Ik zou eigenlijk meteen door gaan naar Hampi maar mijn israelische vrienden Roy en Keren, de regisseurs nodigen me uit om met ze mee te gaan naar de meer zuidelijker gelegen verlaten stranden van Palolem. Dit is waar we gisteren zijn aangekomen.

We hebben onze hutjes aan het strand buiten het drukke gedeelte. Heerlijk.

Lekker in mijn hangmat wiegen, yoga op het strand, mediteren in de wind, boeken lezen en me overgeven aan de golven...

Ik kreeg van de Indiase meid een fascinerend boek in mijn handen gedrukt. "Many lives, many masters... "

Het is het waargebeurde verhaal van een jonge meid die met zware paniekaanvallen naar een psycholoog gaat en die probeert naar de wortel van de angsten te gaan door hypno therapie...

Wat volgt is voor de psycholoog een wonderbaarlijke ontdekkingsreis als ze uiterst gedetailleerd haar vorige levens beschrijft en zo tot de oorsprong van haar angsten komt en zo helemaal vrij komt ervan.

Ik voel een ongelooflijke herkenning bij het verhaal.. Vind het altijd wonderlijk hoe ik altijd de juiste boeken voor mij in mijn handen gedrukt krijg! Nu nog een hypnotherapeut vinden :-)

Ik denk dat ik hier in Palolem nog enkele dagen blijf... Hoewel ik van buiten niet veel in beweging ben en gewoon lekker aan het strand hang is er van binnen veel in beweging.

Ik ga weer terug naar mijn hut... In mijn hangmat schommelen en ik spreek jullie wel weer als ik in Hampi ben!

Mijn laatste fotos kun je weer zien op mijn picasa album.

http://picasaweb.google.nl/matthiasdehoogh