Goodmorning India

Alle treinen naar Goa zijn vol. Niraj belt zijn ‘agent’ en regelt een busticket voor me naar Goa... Een luxe volvo sleeper bus...

Ik heb een prachtige tijd gehad hier in Mumbai en ben Niraj erg dankbaar... Hij heeft me letterlijk vorstelijk onthaald in zijn huis maar ik ben toch blij dat ik nu ook weer het onbekende in mag duiken.

Niraj heeft zelfs een jongen geregeld die me naar de bus brengt. Ongeveer een uur te laat zie ik Volvo bus nummer 1511 naar Goa voorrijden. Ik heb een bed helemaal vooraan de bus. Het is ruim. Meer dan 2.00 meter lang en breed genoeg om met zijn tweeën te liggen.

Het wordt een 14 uur durende reis dus ik besluit het me gemakkelijk te maken. Ik kijk een film op mijn toshiba en de eerste twee uur vliegen om.

Als ik slaap merk ik hoe hard de chauffeur eigenlijk rijdt. Het is vrijwel onmogelijk om te slapen zo omdat ik bij elke bocht in een hoek gedrukt word.

Er gaan enkele uren voorbij en opeens wordt er vol op de rem getrapt en voel ik hoe we enkele meters slippen over het wegdek... Ik zet me schrap en druk met mijn benen hard tegen de wand aan om niet naar voren geslingerd te worden... Als we uitgeslipt zijn hoor ik een lichte knal...

Ik trek mijn gordijntjes open en trek ook het gordijn naar de cockpit open... Enkele meters voor ons staat een bus stil. De chauffeur moet uitgeweken zijn. Ik zie dat we tegen een stenen paaltje tot stilstand zijn gekomen en zie tot mijn grote verbazing dat achter dat paaltje er een helling is van enkele meters naar beneden. Als we daarin waren gevallen was de bus hoogstwaarschijnlijk omgekanteld.

Demonstratief sla ik een diepe zucht die wordt beantwoord door het gordijn voor mijn snufferd dicht te trekken. Er wordt wat gelachen voorin en in allerbeste stemming gaat de rit verder. En met dezelfde snelheid. Ik lig nu echt niet lekker meer en heb nog 9 uur te gaan ofzo... Gelukkig val ik in slaap.

Rond het middaguur arriveren we de stad Mabsa... Voor de deur van de bus schreeuwen de riksha chauffeurs om me in hun tuc tucs te lokken. Ik probeer de riksha chauffeur over te halen zijn taxi meter te gebruiken en me zijn tarieflijst te laten zien maar.... tevergeefs...

Ik weet eigenlijk nog niet zo goed naar welk strand ik wil... Ik kies het dichtstbijzijnde strand Bagha... Dit had Niraj me aangeraden. Het hotel uit de lonely planet is vol en hij weet nog wel wat. Zit uiteindelijk in “God’s gift” guesthouse....

Ik zit op 100 meter van het strand af en tot mijn grote schrik zit ik in een soort van Cancun... Het strand is vol met strandstoelen en barretjes en heel veel mensen met obesitas waarvan ik aanvankelijk aannam dat het Amerikanen zijn maar ik kom er later achter dat hier vooral Russen en Polen zitten.
Heel veel dronken en dikke Polen zitten hier.

Ik heb het nu echt een beetje gehad. Voel me heel alleen en heb er echt de pest in. Het zal ook wel komen door de zenuwslopende busreis...
Ik heb echter geen zin om weer mijn bed in te duiken. Ik wil weten wat nu de goede stranden zijn waar het wel mooi is! Ik huur voor 200 roepies een scooter en het plan is om alle stranden af te gaan.

Ik ben niet de enige met dit idee... Onderweg rijden letterlijk honderden andere toeristen op en aan over de hoofdweg die naar de stranden leidt.
En inderdaad, hoe noordelijker ik rijdt hoe vrijer en lekkerder ik me voel. De stranden worden mooier en leger en ik rijd langs tientallen yoga en ayurvedische centra...
Ik kom langs 1 dorpje dat me heel erg doet denken aan San Marcos. Heel rustig en vredig en hier doen ze ook yogacursussen... Het strand is uitgestorven...

Tot slot rij ik Arambol binnen. Dit is echt het backpacker walhalla. We rijden langs Enfield werkplaatsen waar uiteputte rugzaknomaden hun bolides aan een inspectie kunnen onderwerpen en een slingerende weg met eettentjes, marktjes, en guesthouses leidt naar een levendig strand.

Israeliers die aan het jongleren zijn en meisjes die wulps hun kettingen draaien... De hippies die hier zijn blijven hangen zijn niet moeilijk te herkennen met hun lange vergeelde dreds en roodbruine huidskleur...

Ik besluit dat ik morgen hierheen verkas om mee te beginnen. Het verlaten strand is vlakbij dus daar kan ik altijd nog heen sjeezen op de scooter.

Terug naar Bogah beach... Ik verdwaal en het begint donker te worden. Het probleem is dat er vlak bij mijn hotel een bekend hostel zit en in dezelfde plaats hebben ze die naam gecloned... Elke keer als ik de weg vraag sturen ze me weer terug naar Johnny’s hostel terwijl ik naast de fake Johnny’s hotel zit. Snap je het nog?

Ik ga de stad nog even in. Het is echt zo een nietszeggende toeristen braderie die je overal over de wereld aan zou kunnen treffen. Toch ist ergens ook wel vermakelijk en handig. Ik koop een paar sandalen.
Ik kom aan bij een rotonde. Midden tussen het drukke verkeer staan in het centrum van het knooppunt 3 koeien... Tussen hen in ligt een witte hond... Het duurt even voor het tot me doordringt dat het geen kalfje is.

Aan de overkant van de straat staat een grote witte hindoeïstische tempel. Door de luidsprekers klinken zoete Hindi klanken. Als ware ik gehypnotiseerd beklim ik de treden en ontdoe me van mijn schoenen. Een jonge Indier legt me uit dat ze hier op elke dinsdagavond de vrouwelijke Godin vereren. Ik kijk naar binnen en zie dat de muziek live gespeelt en gezongen wordt...

De jongen geeft me een basis cursus hindoisme en hij leert me over de oorsprong van Yoga door Patanjali... Ik moet naar zijn ashram gaan in de buurt van New Delhi. Hier is de bron... Ga naar de bron... Weer zo een bijzondere ontmoeting. Overal kom ik gewone mensen op straat tegen die bekwaam zijn in Yoga en Vipassana cursussen gedaan hebben... Heel mooi om te zien hoe diep deze wijsheden geebt zijn bij het volk.

Ik geniet van een heerlijke maaltijd met naan en curry en allerlei andere sauzen die ik ook nog niet kan ontcijferen... Terwijl ik mijn maaltijd eet loopt er een indiaase man langs die gekke stemmetjes opzet en in zichzelf praat. Alsof die een radar heeft bespeurt hij dat ik hem net die ene seconde aankeek en hij verstopt zich achter een dunne boom voor mijn neus.

Ik probeer hem geen aandacht te geven wat niet meevalt als iemand dansjes voor je neus doet, en op zijn hindoestaans kiekeboeeee roept en dan tevoorschijn springt... Een beetje een gekke man. Hij legt een cd neer op mijn tafel waarop een afbeelding staat van Jezus. Hij loopt weg...

De kok van het restaurant pakt de cd wantrouwig op van mijn tafel en legt vol verwondering uit aan zijn vrouw wat er net gebeurde...

Ik slenter terug naar mijn hotel. Ik heb hoofdpijn en mijn energie is op. Tot overmaat van ramp moet ik morgen vroeg uitchecken... Een soort van straf dat ik toch maar 1 nacht gebleven ben. Ik sputter tegen maar ach... Is wel een goed excuus om vroeg op te staan.

God´s Gift.... Zo voelt het wel als ik me uitstrek tussen de witte lakens.

In de ochtend stap ik vroeg op en enkele meters voor mijn hotel ligt een hele dikke engelsman op de grond. Ik vermoed eerst dat die stomdronken is maar een van de omstanders vertelt me dat hij net een hartaanval gehad heeft. Ik zie dat zijn gezicht inderdaad wat blauwig is. Hij heeft familie en vrienden om zich heen en ik besluit dat het niet toepasselijk is om alleen uit nieuwsgierigheid te blijven kijken.

Enkele minuten later als ik naar de bus loop scheurt de ambulance langs...

Goedemorgen India...

het lukt me niet om fotos up te loaden in mijn waarbenjijnu account dus ik geef jullie hierbij de link naar mijn picassaweb album waar de laatste fotos staan:

http://picasaweb.google.nl/matthiasdehoogh