Mijn Bollywoodiaanse ontmaagding

16-01-2009
Ik ga naar freaking Bollywood!!!!

2 dagen eerder op Niraj’s kamer.
Anirud (Niraj’s broer) en zijn vader blijken de eigenaren te zijn van een grote bollywood studio waar ze verschillende televisieshows produceren die op nationale televisie worden uitgezonden.

Anirud vraagt nonchalant of ik morgen niet naar de studio wil om te kijken hoe hier tv gemaakt wordt... Met uitpuilende ogen pers ik er zo enthousiast mogelijk een ja uit...
Anirud pakt zijn Iphone en roept wat int Hindi en het is geregeld.

De volgende ochtend staat er een klein gezet Indiaas mannetje voor de deur. We stappen in de tuc tuc en opnieuw volgt een zenuwslopende maar erg interessante reis door delen van Mumbai die ik anders nooit gezien zou hebben...

Verkopers lopen langs de tuc tuc met bloemen en weer een ander probeert me een Tom en Jerry tijdschrift aan te smeren.

Halverwege staan we op een soort tuc tuc parkeerplaats met honderden van de zo karakteristieke zwart-geel geschilderde driewielers. Ik ben de tuc tuc nog niet uit of ik word aan 1 arm gegrepen door een vrouw die me om een paar rupees vraagt. Ik twijfel maar besluit niets te geven omdat als ik hier tussen de honderden mensen mijn portemonnee trek ik veel meer aandacht op me richt. Heb ik even geen zin in.

Te laat.. Aan mijn andere arm word ik opeens vastgehouden door een travestiet die erg slecht is opgemaakt en zijn felrode lippenstift en zijn paarse jurk maakt het tot een erg surrealistisch en wonderlijk moment ...

Ik ben blij dat ik mijn kleine assistent bij me heb die me door de mensenmenigte loodst naar de volgende tuc tuc.

We slaan af van het asfalt en rijden een zandpad in met weer simpele houten hutjes aan weerszijden. We stoppen bij een groot hek en ik zie de naam van de studio.

Het complex lijkt van buiten een beetje op een fabriek. Ze weten van mijn komst en de productie directeur neemt me mee de studio in. Dit is eigenlijk een perfect nagebouwd luxe huis bijna zoals ik dit ken van mijn huidige gastheer Niraj.

De show die hier wordt opgenomen is een comedy die gaat over de avonturen van een oma, moeder en dochter en hun echtgenoten, ofterwijl over het leven in India van 3 verschillende generaties en uiteraard de enorme kloof die er tussen hen is die dan weer tot hilarische spanningen en uitspattingen leidt...

De show wordt uitgezonden in heel India en heeft een bereik van 10 miljoen huishoudens en misschien wel 50 miljoen kijkers in India. Ik besef me dat ik me hier werkelijk tussen zeer bekende acteurs bevind...
Ik ontmoet de regisseur. Een 50 jarige Indier met grijs haar, een buikje en vlotte sportschoenen. Hij nodigt me uit voor de lunch. Voor ik het weet word ik door assistenten beladen door curry, naan, kruiden en toetjes.

Ze gaan verder met de shoot. Hulpers rennen op en af met lampen, trapjes, creëren provisorisch een juiste belichting door met piepschuim platen voor de actrices te zitten...
Anderen zijn spiegelhouders... Dat is alles wat ze doen. Ze gaan voor de dames staan met een rond spiegeltje met een gouden lijstje en hebben de enorme verantwoordelijkheid ervoor te zorgen dat het spiegelbeeld vanuit de juiste hoek terugkaatst.

De show is in Hindi. Ik begrijp er niets van maar de vorm van acteren is heel erg expressief en voor Nederlandse begrippen bijna over the top. Het doet me denken aan een klucht... Als iemand schrikt dan ploppen de ogen bijna uit de kas en is iemand verdrietig dan gaan de wangen hangen.

De director geeft me een stoel naast de cameraman. De hele show wordt verbazingwekkend genoeg opgenomen met 1 camera.

Af en toe kijken de beeldschone actrices (eigenlijk vooral die uit de derde generatie) me aan maar we lijken elkaar eigenlijk vooral in verlegenheid te brengen. De scènes worden oneindig vaak herhaald. De director staat steeds op en legt ze beeldend uit waar ze op moeten letten. Hij is vriendelijk doch heel streng en kordaat.

Ik moet opletten dat ik geen fotos maak tijdens de shoot en ben steeds voorzichtig dat mijn camera niet zal bliepen of flitsen tijdens een opname...

Er loopt een fotograaf rond met een super lens die veel lichtsterker is als de mijne (1.2) en ik word een beetje gefrustreerd dat het met mijn lens bijna onmogelijk is om zonder flits te werken.

Elke keer dat ik een foto maak wordt ik gewenkt door een van de assistenten die me verzoeken een foto van ze te maken... Ze ruiken hun one second of fame... Als dankkomen ze op en aanrennen met chai thee en koekjes... Enkele uren later merk ik hoe de spanning giert door mijn armen en buik en ik besef me dat er een aardige dosis cafeine in die chai thee moet hebben gezeten.
Ik leer een belangrijke les.

Oordeel nooit over iemand die je niet kent. Of misschien nog wel een betere, oordeel nooit! Ik zie buiten een jonge man zitten. Zijn haar is erg stylevol gemodelleerd, alsof die net van de kinky kappers af komt, en hij heeft een flinke laag poeder op zijn gezicht zitten. Hij heeft een stijlvol zwart bloesje aan. Mijn eerste indruk is dat het een acteur is. “Hij zal wel erg snobistisch en arrogant zijn”, gaat er door me heen.

Ik ga zitten en het tegendeel blijkt waar... Hij blijkt een van de leading acteurs te zijn, namelijk de man van de vrouw uit de jongste generatie.

Geïnteresseerd vraagt hij me over mijn backpacking ervaringen en over mijn leven. Hij nodigt me uit mee te gaan naar zijn airconditioned kleedkamer. Even later komen de andere twee hoofdacteurs binnen die in de serie zijn vader en grootvader spelen.

Ook zij zijn uiterst vriendelijk, rustig en absoluut niet uit de hoogte... Ze willen weten over Guatemala en over hoe het toneel in Nederland is.

Het is net alsof ik met een stel vrienden hier zit. En toch zijn dit relatief grote acteurs. Ik maak enkele foto's met ze. Als ik dan later rondtrek op het platteland in India, waar de show veel hogere kijkcijfers heeft, is het toch leuk om aan mensen te laten zien.

Assistenten komen de kleedkamers binnen en showen een assortiment van kleurige Indiase gewaden. De man lijkt maar moeilijk een keuze te kunnen maken. Ik raad hem het rode gewaad aan maar dat vind die over de top.

Na bijna een uur letterlijk te hebben gechilled met deze inspirerende heren komt mijn assistent binnen en bied aan om me terug te brengen.

Deze keer is het verkeer nog drukker en in de verte gaat een grote oranje vuurbal onder achter de silouetten van de kantoorgiganten aan de horizon...

Talloze vliegers bungelen aan bomen en elektriciteitskabels. Kinderen staan bovenop de daken van de flats en proberen hun kleurige papieren vliegers in de lucht te houden.
Langs de kant van de weg helpt iemand een jongen van de weg. Er moet een botsing zijn geweest en al wrijvend over zijn kapotte spijkerbroek hinkt hij terug naar zijn motor.

Lustig fotografeer ik erop los en laat me zakken in de drukte. Het stof kleeft aan mijn gezicht en de hitte geven me een loom gevoel. Je komt dan op dat punt dat het allemaal niet meer uit maakt.

Zelfs het getoeter en feit dat de tuc tuc op slechts centimeters afstand rijdt van de rest van het verkeer, laat je los. Dit is India... Je kan toch niets anders dus dan kan je je er maar beter aan overgeven.

Eenmaal thuis zit Niraj aan de telefoon wat ik wel even lekker vind. Ik ga uitgeput liggen op mijn bed en word overmand door een soort leegte of een heel melancholisch gevoel. Het voelt alsof het vanuit heel diep komt. Ik voel me opeens heel alleen en anoniem in deze stad.
Ik mediteer op mijn bed en observeer de emoties op mijn lichaam... “This will also change”, zo luidt mijn levensmotto dus we laten het even zo zijn als het is.

Later op de avond komt Anirud thuis en de 2 broers willen alles weten over mijn bollywoodiaanse ontmaagding. Tot diep in de nacht praat ik met Niraj...

Hij is erg filosofisch en spiritueel ingesteld en we passeren de vertrouwde thema's als: Waarom zijn we hier, waar gaan we heen en wat is de zin van deze prachtige uitdrukkingsvorm die we ons leven mogen noemen!

Uitgeput maar met een dankbaar gevoel zak ik in een diepe slaap.

Wederom, de fotos die bij dit bericht horen zijn te vinden op mijn picassa webalbum:

http://picasaweb.google.nl/matthiasdehoogh