Everything falls back to nature

Ik kom aan bij de boulevard en stap in de overvolle bus naar Arambol. Ik stap uit en heb nog geen enkel idee waar ik kan verblijven. Altijd wat lastig en frustrerend. Een duitser wijst me naar Pia’s Guesthouse, de eerste straat links... Voor de drukke winkelstraten beginnen.

Aangekomen zie ik een tuintje vol met hippies en ander reisgezelschap. Iemand wijst me een bamboe hut op de 2e verdieping. Het uitzicht is prachtig... Palmbomen in de verte.... Maar wel heel erg simpel.

Ik pak mijn backpack op. Voel me erg bekeken door alle mensen in de tuin en wordt er weer verlegen door. Check een paar hotelletjes in de buurt maar alles is vol.

Ik loop terug. Een Israelische dame met prachtige groene ogen is ook net aangekomen. Ik overpeins nog eens mijn keuze en neem dan toch de bamboe hut...

Ik huur een motor... Een 150cc Pulsar... Een soort van lichte racemotor. Vandaag is het woensdag en dan is de legendarische vlooien markt in Anjuna. Ik sjees langs meertjes en palmbomen met de zee in de verte, langs boeren die in de velden werken en door de dorpjes heen. Onderweg kom ik veelal backpackers tegen met grote zonnebrillen en babes op Royal Enfields, hippie papas en mamas die hun kleine baby voorop de motor hebben zitten, en heel heel veel scootertjes.

De markt is enorm. Er lijkt geen einde aan te komen. Dit is het Chichicastenango van India. Fantastisch. Nepalees zilver, Boeddhas, fluitjes, wierook, tasjes, doeken... Heel veel gekleurde doeken... En aan het einde van een gang loop je zo het strand op...

Ik ben nog bijna bedonderd door een man op de straat... Hij wuift naar me en zegt dat ik iets aan mijn oor heb. Hij zegt het zo overtuigend en eerlijk dat ik blijf staan en aan mijn oor wrijf.

Hij wijst naar mijn oor en ik, nog steeds denkende dat ik echt iets aan mijn oor heb zitten, voel opeens dat die in mijn oor zit... Tot mijn verbazing heeft die een soort van scalpeltje in mijn hoor gestopt en hij laat een grote hoeveelheid oorpus zien die hij aan zijn hand heeft afgeveegd.

Ik weer hem af en zeg hem dat ik hier niet van gediend ben. Hij vraagt geld maar natuurlijk geef ik hem niets.

Later vraag ik aan een man wie deze mensen zijn en hij zegt dat het ‘cheaters’ zijn. Ze stoppen zelf een soort van wax in de oren van toeristen en doen het dan lijken alsof ze er een grote prop uit halen om geld ervoor te vragen... Te ranzig voor woorden zeg. Ik ben boos op mezelf dat ik in mijn naiviteit hem in mijn oor heb gelaten. Het is voor het eerst dat een Indier geen pure intenties had en ik gebruik het incident als een les om niet al te naief te zijn.

Uren lang slenter ik over de markt genietend van de Indiers in interactie met de toeristen, van het bandje dat op het strand speelt en van de bonte koopwaar.
Ik koop een zonnebril, een sarong, een laken en een zwembroek...
Als ik de markt af kom lopen, wuift een trommelverkoper naar me en vraagt me of ik hem een lift kan geven naar de busstop om de hoek.

Ik vraag hem waar hij moet zijn en hij antwoord “Mapsa”... Vlak voor mijn hotel zit een dorp dat “Mandrem” heet en ik verwissel beiden in gedachten en zeg hem dat ik hem wel even afzet.

We hebben aanvankelijk een gezellige rit... Hij is erg aardig en vertelt me over zijn familie en leven. Op een gegeven moment wordt het verkeer drukker, en zie ik geen backpackers meer op scooters.... Ik rijd nog een half uur door en besef me dat dit op weg is naar de grote stad... En het is al donker. Ik krijg het een beetje benauwd en zeg hem dat ik me vergist heb en dat hij vanaf hier de bus maar moet pakken.

Hij rijd terug ongeveer om de kilometer de weg vragend... een strategie die erg goed werkt. Na een uur ben ik weer terug op de vertrouwde weg. De backpackers sjeezen weer langs me heen aangezien ik niet harder durf te rijden als 45 int donker.

Langs de weg zie ik dan een groepje blanken staan naast hun scooters. 1 meid ligt op het asfalt... Ze heeft een gebroken schedel omdat ze net tegen een koe aangereden is. Ik vertraag mijn tempo.

De volgende ochtend ga ik naar een yoga klas in “The Magic Parc”. Een soort van spiritueel centrum waar altijd van alles gaande is. Er zit om een vuur een groep hippies te chanten... Ze beginnen om 7.00 en gaan door tot 10.00. Erg vervoerend en mooi...

Ik beklim het yoga platform en een zeer dunne man met ontbloot bovenlijf in een witte broek begroet me op zachte stem. Zijn accent verraad dat hij ooit eens duitser was...

Voor de klas begint komt er een man naast me zitten. Ik kijk hem eens aan en kan het niet geloven... 8 jaar geleden deed ik in Belgie mijn eerste vipassana cursus en dit was destijds mijn leraar... What are the chances!! Deze 10 daagse destijds was een mijlpaal in mijn leven en deze man heeft daar een hele hele belangrijke rol in gespeelt. Nu zit die 8 jaar later naast me en doen we samen yoga.

Na de les praten we wat. Hij zegt dat die 3 maanden per jaar reist en de andere 9 maanden werkt als nurse... I give service as a nurse. Zijn stem is zacht en hij straalt nog steeds dezelfde rust uit.

Hij raad me aan om een 5 daagse yoga cursus te volgen die in een centrum gegeven wordt tegenover mijn hotel. De cursus begint de volgende dag!
Ik stap opnieuw op mijn Pulsar motor en maak een lange tocht die me leidt langs onbekende wegen via Mapsa over de snelweg naar Panji en vervolgens naar Old Goa. Het is af en toe stressen omdat ik de weg niet ken maar al vragende gaat het prima. Het is zo een extase, zo een vrij gevoel om helemaal alleen in dit onbekende land op mijn motor te rijden door dit prachtige landschap met de warme bries die scheert over mijn gladgeschoren koppie...

Ik kom onderweg langs een grote werkplaats waar schepen gerestaureerd worden. De roestige oude boten en de bedrijvigheid maken me nieuwsgierig... Met een grote glimlach word ik ontvangen. Aan de haven zit een bont gezelschap op grote trossen rode touwen... Enkelen houden een middagdutje en anderen rusten gewoon.

Ik ben weer een soort van guest of honor en the entertainer van de dag... Allemaal komen ze poseren voor een foto...

De baas neemt me mee op zijn bootje en laat me zien wat ze aan het restaureren zijn. Slechts 1 klein bootje te midden van de roestige stukken schroot die hier weer tot varenswaardig worden omgetoverd.
Na een uur te hebben gebabbeld en gelachen met deze mensen laat ik ze achter met een grote stofwolk en de echo van mijn knetterende motor. Weer zo een dimensie... Weer zo een glimp opgevangen van een andere wereld. Even deel ervan uitgemaakt, even gesnuffeld aan dit leven...

Wetende dat je ze nooit meer zal zien... Voor jouw slechts een glimp, voor hun is dit het... Als ik over 10 jaar terug zal komen zullen velen van hen hier nog steeds te vinden zijn. De magie van reizen. Je onderdompelen in andere werelden.

Old Goa is erg westers met zijn grote kerken en kathedralen. Niet bijster interessant eigenlijk. Ik rij naar een oude tempel in het centrum... Hier is een soort van archeologisch project aan de gang...
Ik zie op een heuveltje een vrouw staan met een grote zeef en minstens honderd vrouwen lopen af en aan met bakken aarde die hier gezeefd worden om te kijken of er geen oude voorwerpen tussen zitten. De vrouwen sjouwen bakken met zware stenen en aarde op hun hoofd in de brandende zon. Toch lachen ze me allemaal heel vrolijk toe en ze stralen een lichtheid en overgave uit die me inmiddels wel bekend is geworden van ontwikkelingslanden.

Is het misschien dat ze niets te verliezen hebben? Of het feit dat helemaal in het moment zitten en hun leed al samenwerkend kunnen omsmeden tot een hoger doel? Of ben ik hier naïef en zijn ze allemaal zo vrolijk omdat hier een gekke blanke tussen hen in loopt met een grote camera in zijn hand die even een prachtige vlucht betekend van de ijzeren routine en de uitzichtloze werkelijkheid waarin ze zich bevinden? Als ik hier wegloop, zouden ze dan wel eens zeiken tegen elkaar, zouden ze wel eens hun emmers neergooien in wanhoop en denken “ik wil meer”?

De weg terug. Ik vertrek op tijd... Wil niet weer int donker rijden... Weet maar nooit wat voor gekke koeien je tegenkomt!

Mijn buren int hotel zijn een 2 Britten... Ze staan op de balustrade en wisselen hun glas rum af met hun hasjies sigaret... Het zijn aardige mensen en het voelt even goed om uberhaupt weer eens contact te maken met blanken. Iets wat me niet al te makkelijk afgaat merk ik. In de barretjes en restaurantjes zitten maar al te vaak stelletjes of groepjes vrienden en ik voel me dan weer zo opdringerig als ik daar bij aan tafel ga zitten.

Het is iets wat al wel aan me is gaan knagen. Ik besluit steeds dat ik het los moet laten. Ik hoef niet per se steeds met iemand te zijn. Laat het los, zeg ik regelmatig tegen mezelf, maar regelmatig komt het eenzame gevoel weer boven.
Mijn nieuwe buren leer ik echter wel erg goed kennen omdat ik nog steeds in dit rieten hutje zit... Elke scheet, snurk, ademhaling of intimiteit die zich tussen hen afspeelt is hoorbaar. Soms word ik wakker en ben ervan overtuigd dat er iemand in mijn kamer staat en fluistert maar dan besef ik me weer dat het van achter de rieten mat komt...

De volgende ochtend verhuis ik naar een beter kamer. Wel weer 150 roepies meer maar ja... Ze hebben hier echter de vervelende eigenschap dat je alleen maar kamers kan krijgen als je zegt hoe lang je blijft. Ik moet beloven dat ik 5 dagen blijf. Ik wil alleen weg uit mijn bamboe hut. Mede ook omdat ik keelpijn en griep heb door de tocht.
Om 13.00 begint mijn yoga course.

Het is in de discipline van Lyengar... Ik weet nog niet zeker of ik dit wel wil doen. Er worden hier honderden cursussen aangeboden en wie zegt dat dit de juiste is. Altijd maar die besluiteloosheid... Er komt een meisje met dreds langshuppelen. Ze blijkt Belgisch en vertelt me dat ze deze cursus vorig jaar gedaan heeft. Ze zegt tegen me: “als de originele leraar de cursus geeft, dan moet je hem volgen. Als het een van zijn studenten is, zou ik het niet doen. “

Ik loop het terrein op en kijk op het mededelingen bord en zie de naam staan van de Indische originele docent. Er staat onder: this week and next week the introductory course will be given by mr ... ( ben even zijn naam kwijt) Normaal zijn het ALTIJD zijn studenten die de intro geven.

Weer zo een bijzondere synchroniciteit die me de knoop doet doorhakken! Ik betaal de 2500 rupees (35 euro) en we beginnen.
Langzaam komen de eerste studenten binnen druppelen... Het is een simpele plek. Rieten hutjes staan rondom waar studenten kunnen wonen... In het midden is een grote hut waar de lessen zullen plaatsvinden.

Een klein Indisch mannetje met een ghandiaans brilletje op, ontbloot bovenlijf en een minuscuul wit broekje aan dat in eerste instantie meer doet denken aan een pamper stelt zichzelf voor.

We doen een eerste introductie... Hij vertelt over wat voor hem de essentie van Yoga is. Hij straalt een ongekende rust uit en ook iets heel speels. Als hij lacht dan is dat heel aanstekelijk omdat je voelt hoe het uit de diepte komt.

Er volgen 3 uur waarin hij eigenlijk maar 4 yoga houdingen bespreekt en waarin we deze uitproberen. Ik sta perplex over de diepte die in deze houdingen te vinden zijn. Zo heeft hij het ongeveer 1 uur lang over hoe belangrijk het is om je hiel de grond in te drukken. We oefenen en voelen hoe je hele lichaam subtiel op zijn plaats valt als je dit doet. “Everything falls back to nature”.

Heel intrigerend en inspirerend. Vooral omdat ik zelf dagelijks in mijn ashtanga practice door al deze postures heen sjees en het is zo intrigerend om te horen en voelen dat er in zo een simpele houding alleen al zoveel diepte is te vinden. Hij vertelt hoe triest het is dat zo een krachtige traditie als yoga gedegradeerd is tot een soort van aerobics. Zijn simpele uitleg is dat alle problemen zich manifesteren als spanning in het lichaam en yoga gaat om het ontspannen en opnieuw vrij laten stromen van de levensenergie door je lichaam.
Erg inspirerend om van zo iemand yoga te mogen krijgen.

Na de les gaan we met een aantal cursisten wat eten. 1 van de cursisten is dat Israëlische meisje met de groene ogen en een ander is een Indiase meid die in Vancouver woont.

Het Israëlische meisje laat me haar hotel zien. Op de klif recht aan zee.... Magisch. Ik reserveer meteen een kamer voor de volgende dag hier.
Het Israëlische meisje en haar vriend gaan een Enfield motor kopen en zo India doorkruisen. Ze vragen me of ik met ze mee wil. Erg vriendelijke personen. Ze komt ook weer net van een vipassana cursus af en we spreken af dat we samen gaan zitten op het strand bij zonsopgang. Over de Enfield... Weet ik nog niet.

Na het eten blijf ik zitten met het Indiase meisje. Uren kletsen we over reizen en onze levens. Wat een diepgang. Wat zijn er toch een hoop leuke en interessante en wonderlijke mensen op de wereld, bedenk ik me als ik terug loop naar mijn hotel!

Daar wacht me een norse gastvrouw die me op allerlei manieren probeert te manipuleren om toch 5 dagen te blijven als ik haar vertel dat ik toch naar het strand verhuis. Ik herken haar frustratie uit mijn begintijd bij het hostel toen ik dat soort dingen nog persoonlijk nam.
Opnieuw neem ik afscheid van weer een prachtige dag in India.

Namaste!

De fotos bij dit bericht kan je hier vinden:

http://picasaweb.google.nl/matthiasdehoogh