Kamelenscheten, knetterende bullets en snorren

Ik zit on the rooftop van Fort View hotel in Jaisalmer. Ik heb een adembenemend uitzicht over het Fort, gelegen op een heuvel zo een 100 meter voor me.

Goed, voor het laatst schreef ik jullie vanuit Pushkar.
Inmiddels zijn we weer ruim 2 weken verder.

In Pushkar ben ik naar het lokale ziekenhuis gegaan omdat ik me heel zwak bleef voelen. Een vreemd gevoel. Het ene moment is alles okee en denk je... Haaa... Ik ben beter en dan opeens slaat de vermoeidheid weer in en voel je al je spieren slap worden en wil je alleen maar neerzakken in de grond.

Bij het ziekenhuis moest ik 2 rupies (4 eurocent) betalen voor mijn ‘behandeling’. In een kleine ruimte zitten een hoop mensen allemaal op een kluitje... Mensen met wonden, mensen die kuchen en kinderen die er witjes en zwak uitzien met trieste ogen.

Aan een bureau in het midden van de kamer zit een ‘arts’ die de patiënten 1 voor 1 oproept. Het is knap hoe hij elke patiënt binnen 1 minuut (niet overdreven) behandeld en van een recept voorziet. Bij de lichte gevallen schrijft hij meteen een recept uit en bij de zwaardere gevallen meet hij de bloeddruk op.
In de hoek van de kamer ligt op een ijzeren stretcher een bejaarde vrouw. Iemand komt binnen en zet ijzeren klemmen op haar tenen en op haar vingers. De snoeren van het apparaat leiden naar een elektrisch kastje en ik vraag een ziekenhuis medewerker of het voor elektrische schokken is, en hij beaamt dit. Maar goed, ik had beter een open vraag kunnen stellen want als ze je niet begrijpen knikken ze meestal ook ja.

Mijn klachten van vermoeidheid worden door de dienstdoende arts zwaar opgenomen want na het opmeten van mijn bloeddruk en hart krijg ik een recept mee voor antibiotica, anti allergie, vitamines en ORS zakjes die ik op de hoek van de straat allemaal kan kopen.

India is fantastisch... Begrijp me niet verkeerd. Maar India als je ziek bent ... Dan is het opeens niet meer zo leuk. Je slentert door de straten en iedereen bemoeit zich met je... Iedereen raakt je aan en wil wat van je... Bleuhhh... De hitte... de koeien die geduldig het vuilnis opeten, de honden die zich op hun beurt weer verrijken aan de koeievlaaien, de urine geur vermengt met een onbeschrijfelijke mix van kruiden en olie... Ik kon er even de charme niet meer van inzien.

In je hotelkamer de boel ontvluchten... Daar wordt je ook niet blij van. In mijn 1 euro kamer met betraliede ramen, witte afbladerende muren... Ik staar naar het plafond en zie de ventilator ronddraaien. Op het tempo dat je nog steeds de wieken kan volgen maar dat de beweging wel een piepend en knarsend geluid maakt, waarvan je je afvraagt of het wel de minimalistische bries waard is...

Goed.... Patience. Dat is wat je nodig hebt. De dagen kruipen voort en ik heb het gehad met Pushkar. Ik pak de nachtbus naar Udaipur. Dan heb ik tenminste weer afleiding en nieuwe prikkels.

De dag dat ik aankom in Udaipur vieren de Hindoes hun nieuwe jaar. Volgens hun kalender is het nu 2065... Misschien dat ik me daarom voel alsof ik 80 ben... Ik zou toch bijna een wandelstok kopen.

Goed, om een lang verhaal kort te maken... Na een paar saaie zware dagen begint de antibiotica te werken en na 3 dagen in Udaipur word ik vol goede moed wakker en voel me weer de oude... Of beter gezegd, de nieuwe!

Ik besef me dat ik geluk heb want precies vandaag begint een heel bekend festival in Udaipur, het zogenoemde Mewar festival. Het is slechts eenmaal per jaar dus dat beloofd wat.

In de avond begint een enorm spektakel... Mannen verkleed als Shiva, apen, koningen met enorme snorren, vuurspuwers, zwaardvechters... Ze passeren allemaal de nauwe straten en dringen zich tussen de Rajasthaanse mensenmassa.

Dan de kinderen en vrouwen. Traditioneel is het Mewar festival een vrouwen festival. Het is verfrissend en lekker om eens alle vrouwen lekker los te zien gaan en die brede grijnzen te zien en alle vrouwen zonder schaamte en vol trots te zien paraderen in hun kleurige jurken.

De vrouwen dragen beelden op hun hoofden van verschillende hindoe godinnen... Verschillende manifestaties van Parvati... Dit is de vrouw van Shiva. (The destroyer)
De parade marcheert naar een enorm podium aan de Ghat... (platform langs het meer waar mensen zich verzamelen voor rituelen en wassen)

Inmiddels dringen duizenden mensen zich rond het podium... Honderden rajasthaanse vrouwen zitten aan 1 zijde met hun grote neusringen en fluoriserende kleurrijke jurken. Het is heerlijk om je hier tussen te mengen en ik denk dat ik nog nooit in mijn leven zo opgegaan ben in het nemen van fotos (zie picasa) Het leuke is dat het nu laag seizoen is. Het is heel heet in Rajasthan na maart dus er zijn maar een handjevol toeristen.

Ik besef me hoe betrekkelijk alles is. Nog geen 3 dagen geleden lag ik me nog af te vragen wat ik in India doe, te proberen emotioneel in balans te blijven en te zweten en stinken in een knetterhete cel, en nu liep ik hier weer met een compleet gevoel van wonder en avontuur en een diepe liefde voor dit land. India... Either you love it or you hate it. Er is echt geen middenweg hier.

In de avond bekijk ik de James Bond film Octopussy die in de meeste restaurants op de rooftops gedraaid word. Het is erg grappig omdat deze film voor het grootste deel is opgenomen in Udaipur. Voor de kenners. Herinneren jullie je nog de beeldschone blondine (Octopussy) die op the floating Palace woont omringt met half naakte dames die haar beschermen? En dat James Bond dan wordt opgesloten in The Monsoon palace... Dit is allemaal in Udaipur en vanaf het terras van mijn hotel overzie ik al deze paleizen... Prachtig.

Na de Octopussy film loop ik naar een verlaten ghat aan de overkant van het meer... Op aanraden van een Amerikaan. Er zou daar een fantastisch uitzicht zijn.

Ahhhhhhhhh..... Heerlijk. Een lekker briesje door mijn haar. Stilte, rust... Want na de hectiek van het festival moet ik echt even tot mezelf komen. “ Mr, where you from?” Ahhhhhhh.... Ze hebben me weer opgespoord. 2 jonge Indiers komen naast me zitten. Ik probeer te doen alsof ik niets gehoord heb... “What your country” Zucht... Nog een diepe zucht... Ja , je moet je even voorstellen dat als je in India reist je dit de hele dag door doet... Constant handjes geven, praatjes maken, vertellen over je land... En soms heb je daar echt geen zin in.

Maar goed. Negeren heeft geen zin dus ik geef korte bondige antwoorden en mijd oogcontact zoveel mogelijk met de studenten die me inmiddels in het vizier hebben van hun mobiele telefoon en een foto van me maken. De jongste van het stel vertelt dat hij gymleraar is... Ik geef een kort knikje en pers een “Oh, nice” er uit.

Dan neemt het gesprek een wat andere wending als hij vertelt hoe je als gymleraar de belangrijke taak hebt om de jeugd sexuele voorlichting te geven. “You see, men get ejaculation in dream when they are 14 sir... You understand?”

Okeeeee… duss.. Voor hij verder gaat vertellen over zijn eerste natte dromen besluit ik maar eens verder te kijken. ja dit is ook India. Merkwaardige wendingen in gesprekken op merkwaardige plekken… Goed het is maar weer eens tijd om op te stappen!

De volgende ochtend ga ik met 2 andere reizigers vanuit de guesthouse op pad met de motor. Ze verhuren in Udaipur mooie glimmende grote Royal Enfields en ik wil nu wel eens ervaren hoe het is om op een grote motor te rijden.

Een kleine Indiaase man kijkt ons met een schuin hoofd aan en zegt op geheimzinnige toon: Only 10 % of the tourists knows how to ride Enfield... Are you ready for Enfield sir? Enfield very dangerous bike...”

Hij geeft ons instructies over hoe de Enfield werkt... Zoals hij het beschrijft is het een uiterst ingewikkelde machine.

Ik ben wat angstig geworden en neem dan toch een Honda 150 CC... Mijn reisgezel, Leon uit Canada, gaat wel voor de Enfield en als hij voor me uit knetterd op zijn zwarte bolide, kijk ik hem met lede ogen na. Achter me rijd de Zwitser op een Vespa automaat makkelijk te herkennen omdat het de enige is in het verkeer die een helm draagt.

Goed, we verlaten de stad en rijden over een enorme 4 baans snelweg die net is aangelegd en die kronkelt tussen de bergen. Fantastisch uitzicht... We rijden zo’n 2 uur en dan als we vragen waar Ranakpur is (dit is onze bestemming vandaag, hele fraaie Jain temples zo’n 100 kilometer noordwaards van Udaipur) krijgen we te horen dat we terug moeten... We zijn verdwaald en helemaal de verkeerde richting op gereden... Onder het motto: Happyness is not a destination, it is the journey” parkeren we onze motors en in een strooien hutje langs de weg bestellen we 3 chai tea!

Op de terugweg mag ik op Leon’s Enfield 350 Bullet! Wow... Heerlijk. En dan ook nog eens op een verlaten 4 baanssnelweg. Ik draai het gas vol open en voel de diep brommende motor ronken tussen mijn dijen. Heerlijk. Echt een ultiem gevoel van vrijheid... Ik houd zoveel van motorrijden en helemaal hier in India. Ik sjees langs de zwarte taxi jeeps waarop zo’n 10 vrouwen op het dak zitten en hun liederen zingen. Geweldig! Ja, op deze manier is verdwalen en feest!

We verlaten de snelweg en ik moet het weer doen met de honda koektrommel... Bleuh... Maar ik kan er niet lang om treuren. Wow... wat is het platteland van Rajasthan geweldig zeg! Heerlijk om hier rond te toeren... Toeren door het woestijnachtige landschap, langs waterputten, vrouwen met trossen brandhout lopen langs de weg...

En in de chai stops langs de kant van de weg zitten de mannen in de schaduw met hun kleurige tulbanden en enorme snorren die ze netjes kammen voor elke foto die ik maak. Elke Rajasthaanse hindoe man dient zo een snor te hebbenHoe groter de snor, hoe meer respect... En ho groter de snor, hoe groter de.... haha

We gaan de bergen in en rijden door een natuurpark. Langs de kant van de weg zitten grote groepen apen in de bomen en ze kijken me geirriteerd aan. Hoe durf ik zomaar langs hun territorium te rijden. Ik heb gehoord van reizigers dat het beter is oogcontact te mijden maar ik pak toch de camera... Weliswaar met mijn andere hand aan het gas!

We arriveren rond het middaguur na een 5 uur durende motorreis bij Ranakpur. Ik weet niet veel van Jainism. Het is een variant van het hindoeisme zou je kunnen zeggen. De tempels zijn echt ongelooflijk. Ze bestaan uit 1444 pilaren en de hele tempels zijn gemaakt van marmer. Wederom, kijk naar de picasa fotos. De komende hoge priester van de tempel leidt ons rond... Al 17 generaties lang zijn zijn voorouders priesters in deze tempels.

Laat in de avond komen we weer terug in Udaipur. Het is druk in de stad... De naweeën van het festival en het valt niet mee om ons door de bazaars en langs de drukke straten te manoeuvreren... Onderweg voel ik opeens een enorm kledder landen op mijn arm en op mijn voorhoofd. Het is lichtbruin en eerst denk ik vol afschuw dat het poep is maar de geur verraad dat het eten is. Misschien vond iemand het leuk om eten te smijten naar een toerist of het is gewoon toevallig daar terecht gekomen.

Phoee. Wat een dag! Maar wat een heerlijke dag. Geluk is in the air!

De volgende ochtend neem ik een kookcursus in Indiaas eten bij Sashi. Sashi is een bijzondere vrouw met een aangrijpend verhaal. Ze is opgegroeid in een klein dorp in de woestijn in de buiten Udaipur.

Ze wordt op jonge leeftijd uitgehuwelijkt en ze zegt zelf dat het erg goed klikte met haar man. Haar man was geëmancipeerd en sloeg haar niet en was geen alcoholist. Dit is volgens haar al heel wat in India daar vele vrouwen door hun mannen geslagen worden en veel mannen erg onverantwoordelijk zijn.
Zo een 14 jaar geleden besloot Shashis man een etenstent te beginnen in hun dorp daar er veel pelgrims langs trekken. Ze verdienden voor Indiase begrippen een flinke smak geld: 70.000 roepies.

De man van Shashi was deze onderneming begonnen samen met zijn beste vriend maar deze besloot hem te vermoorden zodat alle winst voor hem is. Dit deed hij door slaappillen in zijn eten te gooien en hem vervolgens te verstikken.

Shashi moest toen volgens Indiase gewoonte een maand lang in rouw zitten in de hoek van haar huis en mocht haar huis 1 jaar lang niet verlaten. Ze is van de Brahman kaste en die mogen geen lager werk doen. Haar zoon is toen stiekum kleren gaan wassen in Udaipur in een hotel. Zo hebben ze overleefd.

Op een gegeven moment kwam er een toerist op haar pad uit Zwitserland en zij leerde hem koken. Hij is lange tijd gebleven en heeft haar engels geleerd. Sindsdien geeft ze kookles in Udaipur en ze is erg bekend en geliefd onder de toeristen!

Ze heeft nu een beurs gekregen van de overheid en gaat studeren om lerares te worden. Ze wil dan les gaan geven in haar eigen dorp aan de kinderen. Ze zegt dat kinderen bijna niet naar school gaan daar omdat er hele slechte leraren zijn en ze wil toeristen meenemen om daar als vrijwilliger te gaan werken. Als er een blank iemand op een Indiase school hangt dan gaan alle kinderen opeens WEL naar school. Toeristen werken zo als een perfect lokaas zodat kinderen studeren!

Ik vond het een bijzonder en aangrijpend verhaal. Ik vertel het nu heel kort en bondig maar toen we het van haar zelf hoorde stonden de tranen in onze ogen en was het moeilijk om terug te keren naar de kookles.

Het was wel grappig... Ik deed de kookles samen met 2 Duitse dames die lesbienne waren en die pas geleden waren getrouwd in Duitsland. Toen Sashi dit hoorde rende ze meteen de trap op en vertelde het aan haar vriendin. Ze had nog nooit gehoord van 2 vrouwen die trouwen. Het was meteen het gesprek van de dag. Maar ze was absoluut niet veroordelend en gaf het stel later een rode stip op het voorhoofd dat geluk in het huwelijk moest voorstellen. Aan de dame met kort haar gaf ze echter wel de stip die voor de man is... Voor haar was dit gewoon de man.

De kookles zou 3 uur duren maar loopt 3 uur uit. Ik heb ontzettend veel geleerd en heel veel dingen die ik ga gebruiken voor het menu van Los Amigos... en voor jullie in Nederland als ik weer langs kom waaien in Juli. Ik zal een heerlijk maaltje koken voor jullie!

De volgende dag nemen de Canadees/Chinees Leon en ik de nachtbus naar Jaisalmer. Een 14 uur durende rit... Als we de bus inlopen zoeken we onze bedden op. In de nachtbussen heb je je eigen hutjes waar je in alle privacy kan pitten... Alleen deze bus is zwaar overboekt. Ik zie dat mijn coupeenummer dicht is en als ik hem open zie ik 2 indiaanse mannen erin slapen... In Leons coupé zitten 4 mannen.

Goed, je zou kunnen denken... Ik pas me aan en ik ga er tussen liggen... Of ik ga net als alle anderen in het gangpad liggen maar ik heb toch echt GEEN zin om 14 uur lang mezelf op te offeren. Op de strepen staan dus.

Wil je iets gedaan krijgen in India dan moet je gewoon uiterst vervelend doen. Ik ga bij de ingang van de bus staan en maak wilde verontwaardigde gebaren met mijn armen: This NO GOOD... Blijf ik herhalen. “NO SPACE”... Andere Indiers willen de bus in maar ik neem zoveel ruimte in met mijn backpack dat ze er niet langs kunnen. De chauffeur begint zich aan me te irriteren en uiteindelijk stuurt hij iemand met me mee die de Indiërs uit onze coupés verwijderd. Het is wel even lullig om te zien dat ze zich midden in het gangpad nestelen maar goed. Ze hebben gewoon flink overboekt. (Je ziet het wel in de foto op picasa. Ja ik had ook nog het lef erna om een foto van ze te maken... Waren ze erg blij mee met die grote flits haha... )

Goed... Als ik wakker word en het raampje open van mijn bus zie ik eigenlijk niets anders als woestijn om ons heen. En dit gaat enkele uren zo door. Af en toe een kameel, een klein dorpje en verder enkel en alleen het gortdroge zanderige landschap met struiken en cactussen. Wonderlijk.

We waren gewaarschuwd voor de ronselaars in Jaisalmer. En als we de bus uitlopen worden we overwelmd door op zijn minst 6 coyotes die wel een goed guesthouse weten. AHHHH.... Na een 14 uur durende busrit. Leon en ik gaan uiteindelijk mee naar SamRat guesthouse. Hij betaalt de tuc tuc...

Aangekomen drinken we een welkomst chai en na een kleine rustpauze besluiten we toch naar een andere area in town te gaan. We belanden uiteindelijk in Hotel Fort View waar we een pracht kamer delen. HET meest geweldige uitzicht over het Fort. Je kan ook in het Fort verblijven alleen hebben we dat om principiële redenen niet gedaan.

Het Fort verkeert namelijk in grote problemen en staat op instorten.. Door slechte regelgeving zijn overal in het fort restaurants en hotels en die hebben een dusdanige druk gezet op de waterleidingen dat die uit zijn gaan zetten.

Ik ben dan weliswaar niet meer ziek meer maar na de lange busrit heb ik een enorme rugpijn en kan ik mijn nek niet meer bewegen. Leon en ik bezoeken een Ayurvedische masseur en deze richt zich volledig op mijn nek! Erg pijnlijk maar 1 dag later zijn alle klachten verdwenen!

Zoals alle toeristen in Jaisalmer besluiten we een camel tour te doen. Overal worden deze aangeboden en iedereen beloofd je weer wat anders. Uiteindelijk boeken we een 2 daagse tour waarbij we eerst 60 kilometer de woestijn ingereden zullen worden. De 60 kilometer zijn uiteindelijk maar 24 kilometer maar dat mag de pret niet drukken. 3 kamelen en 2 kamelendrijvers in witte pakken wachten ons al op.

We rijden 2 uur aan een stuk door. Ik heb nog nooit door zo’n verlaten landschap gereden. Fantastisch... Niets en dan ook niets om ons heen. Alleen hier en daar een wilde ree en zwarte geiten die wel ergens vanuit een nabijgelegen dorp grazen. De kamelendrijvers zijn stil en afgezien van een ratelend pannetje achterop mijn kameel en af en toe een flinke kamelenscheet is er complete stilte.

We bezoeken een dorp waar ons ijskoud bier wordt aangeboden... Verleidelijk maar veel te duur. Het dorp bestaat uit zo’n 10 huizen. In the middel of nowhere... Kinderen komen ons tegemoet rennen en Leon doet tikkertje met ze... Wat een ander leven zeg...

We vervolgen onze tocht. Kameel rijden is niet fijn. Zacht uitgedrukt. I hate it. Het doet echt pijn aan je reet... Onze gids zet de kamelen in een draf en ik vlieg na elke pas de lucht in om vervolgens met mijn bilnaad op de kamelenribben te landen die ik tussen het net iets de dunne zadel voel.

In de verte doemen de duinen op. Wow... Een stukje Sahara. Het ziet er geweldig uit. Er is nog een andere groep van 5 toeristen net aangekomen die hun kamp opzetten. Niet helemaal alleen in de wildernis maar het blijken erg gezellige mensen te zijn. 1 Nederlandse meid en een Amerikaanse dame.

Na een heerlijk maaltje van dhal en chowpatties scharen we ons om een kampvuurtje. Leon heeft bij de Government approved Bhang Lassie store in Jailsalmer wat speciale Bhang koekjes gekocht. Bhang is marihuana... Er zijn dus een soort van coffeeshops hier waar locals en toeristen van een menu wiet shakes, koekjes of wiet thee kunnen bestellen.

Bhang (wiet) wordt hier erg veel gebruikt voor religieuze en spirituele doeleinden door de Sadhus en de Brahmans. Vandaar dat het door de overheid wordt aangeboden.

Tenminste, dit vertelde de verkoper van de winkel me. Een iewat gezet geduldige jonge man die zelf ook wel pap lust van zijn eigen verkoopwaar te zien aan zijn half dichtgeknepen rode oogjes en de behoorlijke wallen daaronder!

De Nederlandse meid, Leon en ik nemen ieder een bescheiden derde deel van het koekje. Het ziet er namelijk nogal sterk uit en je hoort veel verhalen van toeristen die helemaal van de kaart zijn na het nemen ervan.

Na ongeveer anderhalfuur kan ik het gesprek om me heen niet meer echt volgen... Ik volg het nog wel maar weet alleen niet meer waar het 10 seconden geleden over ging! Haha. Ik ga lekker liggen en de sterren boven me beginnen te draaien. Ik zak dieper en dieper en geniet van een lichte trip... Uit mijn onderbewuste worden wonderlijke beelden tentoongespreid.

Ik zak weg in een slaap met wilde dromen! Midden in de nacht word ik wakker en ik schrik van de aanblik van het gele zand om me heen... Het duurt even voor ik besef dat we in de woestijn slapen.

De volgende dag pakken we de kameel terug! Auchhh...

En nu 1 dag later zitten we weer in onze prachtkamer... Leon doet een dutje en ik geniet van mijn wireless internetconnectie die ik oppik van het internetcafee naast de deur. Is voor het eerst in India dat ik wireless internet heb dus ik neem het ervan!

Ja, ik blijf hier nog 1 nacht en dan ga ik naar Jodhpur. De laatste stad die ik zal aandoen in Rajasthan. Vanuit Jodphur pak ik op 8 april de trein naar Mumbai, meer in het zuiden van India. Daar zal ik Niraj weer ontmoeten en dan op 11 april pak ik de nachtbus naar Nasik.

In Nasik ga ik een Yoga Teachers Training Course doen van 1 maand lang. In 1 maand word je onderricht in de filosofie van Yoga en de asanas zodat je beter aan de slag kan als yoga leraar!
Wil je meer weten, check dan deze link:

http://www.yogapoint.com/info/ttcourse.htm

De cursus loopt af rond 10 mei... Ik zal dus geen tijd meer hebben om naar Nepal te gaan en daar te trekken maar ik ga nog wel zeker naar het noorden van India erna om daar in de bergen te trekken.

Waarschijnlijk rond Manali, Dharamsala, Rishikesh... We zien het wel over 1 maand!

Goed... Het was me weer een genoegen deze blog bij te werken!

Hoe gaat alles daar in Nederland?? In Hoogland? Liendert? Leusden? Hilversum? Op de caminghuisjes in de achterhoek? Enkhuizen? Surinamelaan? Of Guatemala of Australie? Amsterdam? En alle andere vrienden!

Ik heb weer een hele hoop bijzondere fotos geupload op mijn webalbum:

www.picasaweb.google.nl/matthiasdehoogh

Heel veel plezier ermee en als je me wilt mailen of bellen! Vind ik altijd erg errug leuk! En laat anders even een reactie achter!

Met liefde
Shri Matthias