Een licht in een vergeten uithoek

Terwijl ik dan toch wacht tot mijn fotos zijn upgeload... Gisteren heb ik de tempels in Hampi verkend.

Aanvankelijk huur ik voor 50 eurocent een fiets maar na 5 minuten fiets ik weer terug. Ik ben nou eenmaal niet zo een fietser.

Op een oude brakke scooter ist heerlijk toeven hier! Overal waar ik kom willen grote groepen Indiers met me op de foto.

Bij een tempel zit een lief Indiaas stelletje die hier op vakantie zijn. Ze zijn aant eten maar zo gauw ze me zien scheppen ze hun Biryiana rijst in een krant en geven het aan mij!

Zo lief en zo open... Gedurende de hele dag die zal ik ze weer tegenkomen bij de tempels.

De tempels zijn echt wonderlijk. Zo gedetailleerd, zo veel verhalen, goden, dieren. Prachtig... Je kan ze op de fotos zien.

Alle Indiers stellen dezelfde vraag: "Where you from sir?"
"Holland"
"Ohhhhh...", met een begripvolle knik...
Ik vraag me af of ze weten waar Nederland ligt.

Dan volgen als ze zin hebben de volgende vragen, meestal in deze volgorde:

"U married?
Whaz your guesthouse"
"U like India"
"How old are you?"

En na deze 5 vragen heb je een vriend voor het leven erbij en krijg je of een kop chai thee in je handen gedrukt of een portie Puri in je handen of een bananenblad met andere lekkernijen. En die ontwapenende en heerlijke Indiase glimlach...

Wat hebben ze een lol met mij en wat heb ik een lol met hun... Ik heb lang niet zo gelachen als wanneer ik met 50 man op de groepsfoto mag! Mijn clownesque cliche grapjes doen het erg goed en als ik mijn te grote zonnebril bij mijn Indiase vriend opzet, klinken alom opgewonden gilletjes van de vrouwen die zich mengen met het geschater van de heren.

Op een gegeven moment ben ik er echter klaar mee. Dit zijn heilige tempels. Ik voel het maar kan er geen moment rust vinden.

Ik pak mijn brommer en rij expres de verkeerde kant op. Boven op een heuvel is een tempel. Ik rijd helemaal naar boven op de berg.

Twee sadhus zingen mantras uit een groot boek voor zich op. Ze bespelen een trommel en de ander slaat 2 belletejs op het ritme samen.

Er is verder niemand.

Ik ga op een kussen voor ze zitten en met mij ogen gesloten mediteer ik heerlijk op de zoete muziek.

Dit is wat ik zocht... Mijn aandacht word getrokken naar een Sadhu die in een hoek zit. Hij heeft een hele krachtige gelaatsuitdrukking...

Ik laat het gezang achter me en zie hem later met een emmertje staan. Hij geeft water aan de koeien die overal rondlopen rondom de tempels.

We raken in gesprek. Hij vertelt me dat hij 64 jaar oud is. Ik geef hem nog geen 50... (je kan zijn foto zien op picasa) Hij woont normaal in een tempel in Nepal maar is nu hier voor 2 maanden.

Hij laat me zijn simpele slaap vertrek zien. Een kleine stretcher en ernaast een klein altaartje met een dun rood kleedje waarop hij zijn dagelijkse meditaties doet. Naast het kleedje is een gat waar hij een vuur maakt...

Hij werd 25 jaar geleden monnik nadat hij zijn studie "Science" had afgerond. Al 25 jaar mediteert hij 7 uur per dag. Van 5.00 tot 9.00 en dan van 17.00 tot 20.00... Hij mediteert voor wereldvrede.

Het is hem af te lezen... Ik vind dat die een enorme vrede en rust uitstraalt. Ik vertel hem hoe moeilijk het voor mij is om te mediteren omdat mijn gedachten zo wild in het rond vliegen. Hij toont een warme lach en zegt dat die dat ook had in het begin maar dat die nu eigenlijk voornamelijk vrede en rust voelt.

Als je hem zo ziet lijkt het alsof die niets hoeft en niets moet. Gewoon zijn... Wat een energie...

Hij geeft me een zegening en opnieuw krijg ik een maaltijd van de tempelwachter opgeschoteld.

Ik voel een diepe dankbaarheid als ik terug rijd naar huis. Wat een land is dit... Gewoon zomaar in een vergeten uithoek van India, een verlaten tempel op de berg... en daar zit dan zo een man 7 uur per dag in eenzaamheid te werken op zijn manier aan een betere wereld.

Je kan de fotos bij dit bericht zien op mijn picasaweb album

Met liefde

Mat