Afscheid van het zachte zuiden

Het afscheid...

De zachte wind zucht onder de schoonheid van het wonderlijk groene landschap onder me en drukt ons de lucht in...

Zuid India, Kerala... Wat heb je me veel gebracht... Wat een energie schuilt er diep onder je glooiende heuvels, wat een rust in je uitgestrekte stranden en wat een mysterie in je serene tempels...
Inmiddels ben ik 9 weken in India en 5 maanden weg van huis.

Mysore

Na het roerige en heftige Bangalore heb ik de bus gepakt naar Mysore... Mysore is bekend door zijn enorme paleis en de tempels daar omheen. Heel bijzonder. Ik was er precies op de dag van het Shiva festival. Shiva is de Hindoe deity die staat voor destructie.

In de Hindoe filosofie vertakt God (Brahman) zich in Brahma (de creator), Vishnu (de preserver, die dingen in stand houdt en zorgt voor groei) en Shiva, de energie die afbreekt en zodat nieuwe dingen daaruit geboren kunnen worden. Shiva is dus een wat rauwe krachtige energie.

Voor de tempels staan enorme rijen. Duizenden hindoes staan zo’n 3 uur in de rij voor hun darshan (zegening) door de swamis.

Indrukwekkend om te zien hoeveel devotie deze mensen hebben. Velen komen s avonds laat nog na hun lange werkdag en om dan 3 uur in een rij te staan...

Voor de gelegenheid is het paleis verlicht met 90.000 gloeilampen. De italiaan die ik eerder tegenkwam zegt dat het paleis lijkt op Disney land op de verjaardag van Mickey Mouse en ik kan me daar wel een beetje in vinden omdat het wat kitscherig en daarmee ook weer typisch Indiaas aandoet!

We lachen om de vele eekhoorns die het lekker vinden om op de gloeilampen te zitten en die vreemd genoeg snerpend piepen, bijna een geluid dat je van vogels zou verwachten.

The Sanctuary

Tijd voor mijn eerste Ashram in India. Ik vertrek naar de Botanical Sanctuary Gurukula. Even voor de duidelijkheid... Wat is een ashram?

Letterlijk betekend het woord “Een plaats vrij van lijden” en hiermee wordt bedoeld dat het een plaats is waar je even uit het rad van het dagelijkse (voor de meeste mensen, harde) leven kan stappen om aan jezelf te werken en een stap verder te gaan als overleven en de diepte in kan.

Een ander woord dat men in India gebruikt is Gurukula. Dit is in tradiotionele zin een gemeenschap waar je met je guru (leraar) woont , eet en groeit. De leraar heeft vaak een bepaalde mate van zelf realisatie of verlichting bereikt en door een bepaalde levensstijl te volgen, leidt hij je in praktische zin naar dezelfde plaats.

Het is een soort van spirituele school kan je zeggen. Men zegt wel eens schertsend dat India net zoveel gurus kent als leerlingen en dit kan je ook zeggen van ashrams. Er zijn de traditionele ashrams waar de leerling hout sprokkelt en werkt samen met de leraar en er zijn ongelooflijk complexe en enorme ashrams, waarover later meer.

Mijn bestemming is een botanische tuin, ook wel de Sanctuary genoemd. Een toepasselijke naam vind ik...

Ergens in de heuvels buiten Wayanad Parc tussen de rijstvelden en thee plantages en het groene woud met fonkelende riviertjes ligt dit paradijs.

De eigenaar is een Duitser die 40 jaar geleden naar India kwam en rondreisde. Hij werd ziek en ging noodgedwongen naar een ashram waar hij verzorgt werd en vond daar zijn guru die hem na een tijd een groot stuk land aanbood om te onderhouden.

De Duitser, Wolfgang, zag hoe kwetsbaar de natuur is in India en hoe snel plantensoorten verdwenen en besloot een botanische sanctuary te maken, 1 plaats waar zoveel mogelijk plantensoorten kunnen groeien in een veilige omgeving.

40 jaar later zit hij er nu nog. Nooit is hij terug gegaan naar Duitsland (zie je wel, 7 jaar weg van huis is niet eens zo heel lang) en als je het paradijs ziet waar in ze hier leven vraag je je ook af wat ie in Duitsland te zoeken zou hebben!

Het is een praktische familiare gemeenschap. De rottweilers hebben
net 3 pups en ze rennen rond over de veranda. De Indiase vrouw van Wolfgang bereid elke dag 3 heerlijke vegetarische maaltijden.

Overdag kan je helpen op het land, werken in de tuin of gewoon chillen aan de rivier of mediteren op de watertank onder de blote sterrenhemel. Al het eten wordt hier zelf verbouwd...

Elk jaar wordt er een 6 maandse cursus gegeven in praktische biologie. De natuur wordt bestudeerd... niet vanuit boeken alleen en op intellectueel vlak maar ook door je ermee te blenden. Je handen in de aarde, verschillende weken worden de hemellichamen en sterren gevolgd en bestudeerd, en een close observatie van de natuurlijke processen vind plaats door gewoon ‘in’ de natuur te zijn!

Vanuit de ashram bezoek ik een natuurpark dat erg hoog staat aangeschreven in de Lonely Planet en aangezien ik me slechts op 25 kilometer afstand begeef kan ik de verleiding niet onderdrukken om de ashram voor een dag te verlaten en een jeep safari te doen door het Wayanad Tolpetty Natural Reservation.

Ik ga samen met twee Britten. Een muzikant en een documentaire maker die ook in the Sanctuary verblijven.

Volgens de lonely planet is het “the garden of Eden” en de verwachtingen moeten dan ook flink worden bijgesteld als we door het droge vergeelde bos inrijden. Er zijn veel bosbranden geweest legt onze gids ons uit. Onze gids spreekt trouwens geen Engels en we vragen ons af waarom die überhaupt mee is.

Halverwege de safari komt er een jeep voorbij met opgewonden rangers en hij verlaat ons en springt in de andere auto.... Er is een brand verderop en er moet geblust worden.

We zien vanuit onze jeep grote groepen herten, buffels, reeen, apen en zelfs enkele wilde olifanten. Als we terug rijden in de avond stijgt de spanning...

De chauffeur van de jeep gaat vol op de rem en enkele meters voor ons steken 2 olifanten de weg over. Ook achter ons steken opeens een paar olifanten de weg over. We zitten letterlijk klem tussen de twee groepen. De chauffeur is zichtbaar gespannen omdat het niet de eerste keer zou zijn dat een olifant een jeep bestormt...

Laat in de avond komen we weer terug bij de Sanctuary waar ik op de valreep nog een kennis uit Nederland tegenkom. De ontmoeting is geen lang leven beschoren omdat ik de volgende dag verder reis richting Fort Kochin aan de kust van Kerala.

Een feest in de trein

Mijn eerste treinreis... ik deel mijn coupe met business management studenten die net een werk bezoek hebben gebracht aan bedrijven in Mumbai. Ze zijn flink melig en hebben er zin in. Onze coupe is nu de meeting place voor de 30 studenten en hier is alle actie.

Uren lang wordt er luidkeels gezongen, en geklapt. Ik zit er midden in en heb de grootste lol. Soms probeer ik de folklorist hindi gezangen mee te zingen tot groot vermaak van de studenten. Als ik ze erna dan ook nog een goocheltruc voordoe met de kaarten, heb ik mezelf onsterfelijk gemaakt in de coupé. Ja, dit is het verschil tussen India en het droge gezapige Nederland. Geef mij maar zo een stinkende, plakkerige trein in India. Voel je je zo lekker levend!

Ik loop naar de keuken in de trein. Indiase treinen serveren een enorme keuze aan voedsel IN de trein. Je hebt een heus menu en 2 treinstellen zijn helemaal leeg gemaakt en fungeren als keuken. Zwetende mannen roeren met enorme ijzeren lepels door ronde pruttelende pannen van waaruit de zoete specerijen tot ver in de trein de passagiers bedwelmen...

In de keuken is het tussen de 40 en 50 graden. Ik kan het er maar even volhouden en de gedachte hier voor een euro per dag te moeten werken is werkelijk ondraaglijk. Wat leven veel mensen toch in een hel...

Maar ook hier is er weer die vrolijkheid door het lijden heen en de koks zijn uitermate trots op de foto te mogen en poseren uitgebreid voor de foto tot frustratie van hun baas, een opgefokt klein Indiaas mannetje die er flink met de spreekwoordelijke zweep van langs geeft.

Fort Kochin

Fort Kochin. Op de bonnefooi in een tuc tuc... Ik word afgezet bij een prettig guesthouse met heet water. Yeaaah! De eigenaar is een beetje irritant en heeft 3 kopieën van mijn paspoort nodig. Dit is nu standaard in India na de Mumbai attacks en zelfs als je naar internet gaat maken ze kopieën van je paspoort die dan 2 maanden bewaart blijven. En ook als je een mobiele telefoon koopt volgt er een procedure die minutieus wordt nageleefd.

Fort Kochin is een stapje weg van India. Even adem halen in de oude havenstad die eerst in handen was van de Portugezen en erna door de Nederlanders werd overgenomen. Er is zelfs een Nederlandse begraafplaats in de uithoeken van de stad.

Ik bewonder de Chinese vissersnetten. Een uiterst ingenieus systeem waarbij grote netten vanuit een soort katapult onder gedompeld worden door grote stenen als tegengewicht te gebruiken. (kijk maar op www.picasaweb.google.nl/matthiasdehoogh en dan onder Fort Kochin)

De vissers houden hun handen op hun hart en doen in volle overgave gebeden en vragen om een goede vangst terwijl de netten in het water zijn. De goden moeten vandaag niet geluisterd hebben want 2 piepkleine magere visjes spartelen in het emmertje waarmee de visser terugkomt.

’S Avonds ga ik naar een Kathakali voorstelling. Een traditionele dansvorm van dit deel van Kerala...

De volgende dag is er een concert van een man die helemaal uit noord India komt en een bijzonder instrument bespeelt. Een soort van gitaar met heel veel snaren die je met stokjes bespeelt. Een heel zacht en meditatief instrument.(meditatief als in de zin dat elke noot heel aandachtig bespeelt wordt en dat de klanken je helemaal in het nu brengen)

Spiritualiteit is in India doordrongen in alle lagen en de muzikant legt uit hoe in India muziek werkt als een medium tot introspectie en werkt als een brug tussen mens en het hogere. Wat hij zal spelen ligt niet vast en langzaam maar zeker zakken de Indiër en de man op de percussie naast hem in een soort van trance waarin ze tot een dergelijke connectie trachten te komen. Heel wonderlijk.

Allepey

Goed. Dussss... De volgende dag naar Allepey. Ik heb een Zwitserse meid ontmoet in Allepey. Een grappige pittige dame die op de emergency afdeling werkt en die de zwarte band heeft in tae kwando. Is wel even lekker om samen te reizen met iemand maar ik merk ook hoe het me beperkt.. Ik kan me niet zomaar even lekker verliezen onder de mensen of een half uur de tijd nemen om te fotograferen en ik heb minder aanspraak met de mensen op straat...

Alleen reizen is toch wel erg lekker hoor. Kan het iedereen van harte aanraden.

Als we aankomen in Allepey worden we opgewacht door een Indiër die ons een flyer laat zien van zijn hotel. Het ziet er mooi uit en het is goedkoop. Het is enkele kilometers buiten de stad maar hij bied aan dat hij de tuc tuc zal betalen. We gaan akkoord.

Na een paar minuten merk ik dat er een vreemde whiskey lucht hangt in de tuc tuc en tot mijn verbazing is onze gastheer nu al op de vroege ochtend behoorlijk aangeschoten. Ik wijs mijn reisgenote erop in het Duits en we besluiten dat we toch de plek zullen bekijken.

Het is een vreemde surrealistische plaats. Er hangt een vreemde geheimzinnige energie. We kunnen slapen in een enorme kamer, die wat antiek aandoet en doet denken aan vergane glorie... Aan de muur hangt een lampje waarin 3 vogeltjes zich genesteld hebben... Paps en mams vliegen op en aan met twijgjes en wormpjes door de open ramen...

De Zwitserse dame blijkt een onverklaarbare vogelangst te hebben en slaapt in het piepkleine bed in de aangrenzende kamer. Onze gastheer is een alcoholist. Dat verraad zijn sterke adem en de vele lege whiskey en bier flessen die op een grote hoop liggen voor zijn huis. Hij slaapt naast ons.

In zijn huis hangt een grote foto van zijn vader en hij heeft een kamer ingericht tot tempel waar hij beeldjes van zijn guru heeft staan. Een enorme berg kleding ligt op de grond en hij slaapt op een oude deken op de grond. Het is een zeer zachte en intelligente man die vermoeid en versleten is door de ervaringen in zijn leven en zijn toevlucht zoekt in alcohol.

Hij is duidelijk erg eenzaam en ’s avonds vertelt hij me hoe hij zijn dochter mist en hoe hij alles verloren heeft en nooit rust in zijn hoofd kan vinden. Hij is duidelijk heel eenzaam en ongelukkig. Heel triest om te zien.

Als we gaan slapen blijft hij uren ijsberen door de tuin en praat heel hard in het engels in zichzelf. Hij wil aandacht en wil dat iemand hem hoort. Hij heeft een zwerfhond geadopteerd en zegt tegen hem: I love you more than I love any human being...

Om een uur of 3 komt hij weer zijn bed uit en hij heeft duidelijk een enorme mood swing en agressie aanval. Hij rent zijn huis uit en trapt zijn hond... een luid gejank sterft weg in de broeierige nacht.

Het is eng... Mijn bed bevind zich direct naast het raam en ik zie de schim op en neer bewegen. Rusteloos en wild... In zichzelf mompelend. Nu fluistert hij weer zacht naar zijn hond... Hij heeft weer spijt van zijn actie.

Mijn adem stokt in mijn keel. Ik sluit alle ramen en doe de deur op slot. Als mijn kamergenote opstaat om te checken of de deur op slot is spring ik op omdat ik even denk dat onze schizofrene alcoholist in de kamer staat. Ook zij is erg nerveus en verklapt me de volgende dag dat ze met een open zakmes onder haar bed sliep en met een steen in haar hand. Beiden hebben we geen oog dicht gedaan. En toch ben ik achteraf blij dat ik hier was. Een wonderlijke ervaring. Ik zou de plek niet direct aanraden aan andere reizigers...

De volgende ochtend verlaten we zonder afscheid te nemen van ‘Gollum’ die zijn roes uitslaapt.
We pakken de boot over de backwaters naar Kollam.

The Backwaters

De backwaters zijn kronkelende riviertjes die parallel lopen aan de zee... een soort van mangroven. We varen langs dorpjes, tempels, rijstvelden, onder bruggen door waar de Konkan treinen als slakken boven onze hoofden denderen en langs gifgroene palmbomen.

Kinderen rennen langs de oever en schreeuwen uit volle borst hun vertrouwde wensen: Schoolpen pleaseeeee, Schoolpen pleaseeeee.... Een toerist tracht enkele malen een paar pennen te gooien maar we zijn te ver van de oever af en de pennen drijven voor de neus van de kinderen. De kinderen ruiken nu hun kans en volgen ons honderden meters aan weerszijden van de boot, luid schreeuwend en uiterst opgewonden in de hoop hun pen te bemachtigen. Mijn hart is weer gesmolten. My god, wat zijn ze toch gelukkig met een pen. Zo vertederend.

Ama Ashram

Halverwege stap ik uit de boot voor om te overnachten bij Ama’s ashram. Ama is een Indiase vrouw die door velen beschouwd wordt als verlicht. Een Boeddha of Jezus van deze tijd, zou je kunnen zeggen. Iemand die voorbij ego is en iemand waar de Goddelijke vonk doorheen schijnt.

Als ik aankom krijg ik een tour door de ashram. Het is een enorme ashram. Er wonen 4000 mensen waarvan 2000 Indiërs die gratis studeren in een van de twee grote universiteiten die Ama hier heeft gesticht en de andere 2000 zijn vooral westerlingen en die hier langere tijd verblijven en bezoekers zoals ik die even komen snuffelen en willen weten wat hier gaande is. De mensen die er langer verblijven zijn allemaal in het wit gekleed. Eerst doet het wat sektarisch aan maar we krijgen de filosofie uitgelegd... Normaal ben je altijd bezig met uiterlijke facetten van het leven en nu, in de ashram, werk je aan innerlijke schoonheid en wil je het uiterlijke vereenvoudigen.

De bewoners verblijven in 4 enorme flats van 18 verdiepingen hoog. Vreemd om zulke monsters opeens te zien opdoemen op zo een afgelegen plaats tussen de rivieren en de rijstvelden.

Ik verblijf in een kamer die ik deel met 2 anderen op de 15e verdieping... Het uitzicht is verbluffend. Aan de ene zijde zie ik de binnenwaters van de mangroven die door de jungle kronkelen en aan de andere zijde de blauwe zee waar aan de kuststrook voor de ashram honderden mensen in hun witte kleding mediteren op het witte zand onder de wiegende palmbomen.

In de diepte onder me schallen zoete mantras uit de speakers van de vele tempel die verspreid zijn over het ashram terrein.

Voor de rondleiding krijgen we een video te zien over het leven van Ama. Ama is heel befaamd door haar charitatieve werk... Ze heeft de grootste charity organisatie in India...

We horen over haar leven. Ze zou als jong meisje altijd naar het dorp gegaan zijn om de armen en zieken te helpen... Ze stal sieraden van haar ouders en verkocht ze om het geld te verdelen onder de armen. Haar ouders straften haar door haar 18 uur per dag te laten zwoegen in huis. Ze zou nauwelijks slapen en als klein meisje al tot diep in de nacht in meditatie verzonken zijn.
Toen ze haar huis verliet leefde ze enkele maanden in de natuur en al gauw verzamelden zich volgelingen rondom haar die geraakt waren door haar energie.

Ama is nu wereldberoemd. Ze is bekend als de 'hugging mother'. Ze heeft in haar leven naar schatting aan 27 miljoen mensen een omhelzing gegeven. Voor veel mensen is dit een sterke ervaring. Ze zeggen dat ze de energie van deze verlichte vrouw voelen en dat hun leven erdoor veranderd is. Ik heb nu al meerdere mensen gesproken in India die hun ervaringen met me gedeeld hebben. Ze zeggen dat ze zich konden openen voor de energie die door Ama heen straalt in haar omhelzingen.

Ik moet zelf 3 uur wachten op mijn omhelzing. Ik heb het getroffen dat ze er is omdat Ama het grootste deel van haar leven op reis is en mensen omhelst over de hele wereld. Ze was 4 maanden terug nog in Amsterdam.

Tijdens de uren dat ik wachtte op de omhelzing zag ik met eigen ogen hoe veel mensen in huilen uitbarsten, zichtbaar geraakt waren en hoe anderen letterlijk openbraken. Ama geeft op een dag duizenden omhelingen. Zonder een break. Vaak gaat ze 15 uur achter elkaar door zonder te eten en nog steeds zeggen haar volgelingen dat ze maar 2 uur per nacht slaapt. Ama zelf zegt dat het haar geen inspanning kost. “When love flows, it always flows effortless”.

Ik heb van dichtbij gezien hoe ze aan enkele honderden onbekenden omhelzingen gaf en was geraakt door haar geduld en warmte. Ze omhelst elk persoon als ware het haar zoon die ze voor het eerst in 20 jaar terug zag... Of ze verlicht is laat ik in het midden maar dat deze vrouw een ongekend vermogen heeft om liefde door te stralen, is zeker.

’S Avonds is er een chanting bijeenkomst in de grote hal. Honderden mensen verzamelen zich als Ama en de andere swamis op het podium plaats nemen en de sanskrit chantings inzetten.

Men zegt dat Sanskrit een oertaal is. (net als Hebreeuws) en hindoes geloven dat het zingen en de vibratie van bepaalde woorden in Sanskrit (met name de namen van de goden) een subtiele uitwerking kan hebben op ons astrale lichaam en chakras. (simpel gezegd, ons energieveld en aura.)

Ik had in het begin grote moeite met zingen. Onder meer door de bijsmaak die ik van de kerk heb overgehouden... Maar ik kan me er nu echt veel meer aan overgeven en zingen is echt lekker. Ik betrap me er vaak op dat ik opeens in mezelf zing of neurie als ik over straat loop en het voelt lekker. In die zin heeft het al bepaalde blokkades weggenomen!

Goed... Om terug te komen op mijn hug met Ama. (ik zie nu opeens voor me op mijn lcd vliegtuigscherm dat we vliegen ter hoogte van Agra (waar de Taj Mahal is) en Jaipur in Rajasthan. Over 23 minuten zullen we landen in Delhi verraad de gps. Ja het was jullie misschien ontschoten maar ik zit dus nog steeds in mijn vliegtuig naar Delhi. Mijn tijd in Zuid India ligt achter me.

Noord India

Over 22 minuten zal ik de frisse aarde van noord India betreden. Wat zal noord India me brengen?
Allereerst wil ik Rajasthan doorkruisen en dan via Agra en de erotische tempels oostwaarts te trekken langs de heilige plaatsen aan de Ganges zoals Varanassi en vervolgens Bodgaya (waar Siddharta verlichting zou hebben bereikt) en vervolgens wil ik dan naar Pokhara in Nepal aan de voet van de Himalayas om daar enkele dagen of weken te wandelen aan de voet van de mount Everest. Het is nog een ongeslepen plan. We zullen zien hoe het gesmeed wordt!
Goed, de hug van Ama houden jullie van me te goed...

Namaste Delhi!

Alle fotos die bij dit verhaal horen kun je zien op mijn webalbum:

www.picasaweb.google.nl/matthiasdehoogh

Een warme groet en een dikke omhelzing aan jullie allemaal. Blijf me mailen, vind het altijd heerlijk om een rijk gevulde emailbox te openen!

Matthias