Een warme 'douche' in Bangalore

Het contrast kon niet groter zijn. Na de pure rust en sereniteit van mijn hut tussen de rijstvelden in Hampi, nu het bruisende, chaotische stadsleven van Bangalore.

De trein was fantastisch. Ik verwachte een kolkende mensenmassa, geschreeuw en geduw en getrek... Maar het was een heel overzichtelijk station met perrons en het was allemaal glashelder.

Terwijl ik stond te wachten op de trein (die slechts 10 minuten vertraging had) ontmoette ik 2 jonge Britten die een wereldreis maken. Ze zijn een maand in India. Ze vertellen me een wonderlijk verhaal.

Hoe ze een lassie (een yoghurt shake) wilden in een restaurant maar ze wouden de shake met alcohol. Ze vroegen daarom om een speciale lassie. In Hampi wordt doorgaans geen alcohol of vlees geserveerd in de restaurants omdat het een heilig oord zou zijn...

Alleen wat ze niet wisten is dat een speciale lassie in India een zogenoemde Bang Lassie is. Een marihuana shake... En deze staan erom bekend dat ze heel sterk kunnen zijn...

Ze hadden de meest vreselijke nacht gehad vol met hallicunaties en paranoia en waren de volgende ochtend vroeg Hampi ontvlucht... Wat een misverstand... En ze hadden een complete blackout en nog net hun hotel terug kunnen vinden.. Toen ze wakker werden miste er 3000 rupees uit zijn portemonnee. Hoe dat gebeurd was, wisten ze niet meer. Wonderlijk hoe dezelfde plek voor de een een paradijs kan zijn en voor de ander hel.

In de trein zitten we met 10 man in een kleine ruimte. Mijn reisgenoten zijn Indiërs. Ik onderga de gebruikelijke interviews... Waar vandaan, getrouwd, kinderen, werk... En krijg van de dames tegenover me mandarijtjes... Het constante diepe getoeter van de trein in combinatie met het ritmische gedender over het spoor en de warme lucht die binnenwaait, geeft me een heel weemoedig gevoel. Een soort zoet melancholisch gevoel... Van die momenten waarop je je even vol beseft dat je aan de andere kant van de wereld bent en dat je er helemaal alleen bent.

Het is een heerlijk gevoel om je aan over te geven, om in weg te zakken. Het geeft een soort van vrede omdat je jezelf als het ware even verliest.

En ja, als ik dat gevoel dan combineer met de muziek van mijn ipod, tollen de emoties rond in mijn hart en maagstreek...

De eerste uren zit iedereen nog op de banken maar om een uur of 22.00 wordt alles ingeklapt en wordt de achterleuning aan kettingen opgehangen zodat er nu 6 bedden zijn.

Bangalore... Ik kom om 6.00 am aan.. Uitgerust... Ik sliep op het bovenste bed... Geen flauw idee waarheen te gaan. Nog even snel voordat ik de tuc tuc inga speur ik in mijn lonely planet of ik een hotel zie... We krijgen een argument omdat de chauffeur de meter niet wil gebruiken. “Pre paid”, roept hij geirriteerd terug... Ik probeer boos te worden maar kan mezelf op dit uur eigenlijk niet serieus nemen... En wat als het nu echt prepaid is hier...

Uiteindelijk verblijf ik in Gandhi Nagar... Het hart van Bangalore, zo stelt de reisgids... Mijn kamer is prijzig: 500 rupees maar elke darn rupee is het waard als ik de douche aan doe... Heet water... Ohhh, is voor het eerst in een maand. Ik neem en belachelijk lange douche!

Goed... Operatie "mobiele telefoon en cameralens volgt." Ik wil een betere lens voor mijn camera... Ik ben op zoek naar een 18-200 Sigma lens... Ik heb geen zin om steeds lenzen te wisselen en mis heel erg een zoom op mijn huidge lens. Er zijn in heel Bangalore slechts 2 winkels die die lens verkopen... Beiden hebben hem alleen zonder stabiliser maar ze hebben hem besteld voor me en hij komt uit Madras vandaag voor me binnen. Het gaat me wel een smak geld kosten maar ik geniet zo van mijn fotografie dat ik het waard vind.

Fotografie bind me heel erg met mensen. Ik denk dat DIT is wat ik wil vastleggen in mijn fotos. Hoewel alles zoooo anders is, hoewel mensen er zo anders uitzien, zulke andere gewoontes en trekjes hebben, zo anders denken... Ik voel een enorme eenheid met de mensen in India...

Hoe zal ik het eens zeggen. Ze hebben hun hart helemaal open. Woorden zijn in het contact vrijwel te verwaarlozen. Het is een ongelooflijke openheid die ik bij deze ‘vreemdelingen’ voel en ik voel me vrijwel meteen heel verbonden.

Wat ik in mijn fotos probeer te vangen is die ruimte die er ontstaat tussen ons. Daarom maak ik vaak portretten... Ik vind niets mooiers als ogen die niets verbergen. Liefdevolle ogen... of ogen waar die gelatenheid in doorschemert... Die overgave aan het moment. Overgave aan het lijden.

Iets anders wat ik merk is dat ondanks alle verschillen, we allemaal een zijn. Mensen delen dezelfde angsten, zorgen, hoop en dromen... Ik weet het, het klinkt cliche maar om het echt te voelen is wat anders...

Op het nieuws zie je al die afscheiding, alle verschillen, alle spanningen en angst tussen en onder mensen en ik denk dat ik hier als het ware mijn eigen nieuws maak...

Juist door het besef dat de overgrote meerderheid van de mensen op aarde zijn best doet om uit liefde te leven... Naar iets hogers grijpt.

Elke keer weer ben ik geraakt als een vreemde (en vaak zijn het arme mensen) me eten geven of thee. Zo stopte ik in Hampi bij een grot langs de kant van de weg waar een herder met zijn geiten zat. Het was zo een bijbels aanzicht. Alsof de tijd tweeduizend jaar had stilgestaan. Terwijl ik daar even zat, ging die man helemaal voor me lopen naar de dichtstbijzijnde winkel en kwam terug met een kopje chai thee... Zo lief. Dat zijn al die momenten die je nou niet op het nieuws ziet. Al die momenten die je cynisme en je wanhoop schoon poetsen.

Overal op deze wereld vinden constant dit soort onbaatzuchtige acties plaats. Overal op de wereld openen mensen zich voor elkaar... En ik denk dat dit voor mij de grootste gift is van deze reis. Dat ik zomaar erin mag vallen. Dat ik alles los mag laten en een bad mag nemen in die warmte, in die openheid.

Maar laat ik het niet romantiseren want tegelijkertijd is het contrast bikkel en bikkelhard met de sombere realiteit van veel mensen. De onaantastbaren in het kasten systeem. Op een foto zie je een man op een brug liggen en iedereen stapt over hem heen. Is hard voor me om te zien... Elke keer als er weer een kinderhandje voor me bungelt of als ik iemand over de stoep zie kruipen, of als ik langs loop en ze gaan demonstratief heel hard kermen dan moet ik mijn gevoeligheids knoppen even bijdraaien.

Maar ook hier is er iets bijzonders. Hoe triest de aanblik ook is, ze horen er wel bij... Ze zijn overal en letterlijk tussen de mensen. Mensen zijn niet bang voor ze, schelden ze niet uit, en er is ook weinig medeleven... Ze zijn er gewoon en staan in het midden van het straatbeeld...

Dus deze openheid van de mensen en de acceptatie en gelatendheid van de harde realiteit vind ik magisch om vast te leggen. Om weer even terug te komen op mijn lens, die ik straks ga ophalen!

Gisteravond heb ik afgesproken met Ana, een oud collega van mijn vader. Heb de tuc tuc gepakt naar haar buurt en ze heeft me uitgelegd hoe ik precies bij the sanctuary kom...

Dit is een gemeenschap in de buurt van Wayanad nationaal park waar een bekend iemand nu een cursus volgt en die ik over enkele dagen ga opzoeken. Het staat aangeschreven in de lonely planet als “The garden of Eden” en ik kijk erg uit om even helemaal te ZIJN in de natuur! Zal ee verademing zijn na de steden...

Morgen vertrek ik dan naar Mysore en dan verwacht ik woensdag in the Sanctuary aan te komen!

Nieuwe fotos staan weer op mijn picasawebalbum:
www.picasaweb.google.nl/matthiasdehoogh

In liefde

Matthias