Een liefdesgedicht voor India

15-02-2009

Hampi

In totaal ben ik een week in Palolem geweest, het meest zuidelijk gelegen strand van Goa. Met Keren en Roy heb ik veel intense mooie momenten beleefd.

We nemen s avonds een boot met een visserman. Bij de zonsondergang observeren we gespannen de zee op zoek naar dolfijnen.

Als het begint te schemeren zien we een vissersboot met daarop een groep jonge Indiërs die bij het zingen van een mantra al dansend de netten binnenhalen.

De zilverkleurige schittering van de sardientjes, het zoete gezang van de mannen in de verte en de goudkleurige gloed van de ondergaande zon op het water geeft me weer zo een rush... Een zucht... Een dromerig gevoel...

Van die momenten waarop je wil huilen van geluk. En dan verschijnen overal om ons heen dolfijnen... Ze komen op de vissersboot af... We volgen de vinnen in de buurt. Een keer springt er een dolfijn hoog in de lucht zo een 30 meter voor ons.

De volgende dag heb ik een afspraak bij Rodrigo. Hij is een Colombiaanse hypnotherapeut... Zoals ik vorige keer vertelde voelde ik het verlangen om hierin te duiken en toen ik in de straten van Palolem zag dat hier iemand dit doet, besloot ik hem te bellen.

Hypno wat? Ja, hyonotherapie. Het werkt als volgt. Iemand brengt je in een diepe staat van ontspanning waarin je meer receptief bent voor de opgeslagen wijsheid die ligt in je onderbewustzijn.

Normaal gesproken is de bewuste geest de baas (terwijl 90 % van ons handelen bepaald schijnt te worden door onbewuste processen) maar als je dus in zo een diepe staat van ontspanning verkeert, dan speelt je onderbewuste geest een meer dominante rol waarbij je toegang hebt tot verdrongen herinneringen of ervaringen of meer in tune bent met je intuitie en je creativiteit...

De theorie er achter is dat als je deze onbewuste processen of herinneringen bewust maakt, dit een helende (heel makende, je integreert de ervaring) werking kan hebben...

Sommige mensen zien momenten uit dit leven die ze verdrongen hebben en anderen zien zichzelf in vorige levens... Alles wat je ziet heeft hierin een waarde omdat het tenslotte ergens uit je eigen diepere lagen komt... Als een visje die omhoog springt uit de diepte van de zee!

Ik zal hier op dit blog niet uitweiden over mijn eigen ervaringen in deze sessie omdat dat te persoonlijk is, maar het is een krachtige ervaring en ik ben erg blij dat ik het gedaan heb al verliep het compleet anders als ik dacht.

‘S avonds lopen we naar het noordeinde van het strand. Enkele kilometers van onze hut af. We zien de zon ondergaan in de verte... Ik wil over de rotsen klimmen en spring zorgeloos en naïef op 1 van de rosten. Het zijn van de rotsen met mos erop en veel rotsen hebben schelpen eraan vastgekoekt.

En dan glijd ik uit... Ik sta snel op en wil me niet laten kennen maar zie binnen enkele tellen dat mijn arm onder de sneden zit. Alle schelpjes hebben zich als mesjes in mijn huid gezet.

Ik loop naar het zoute water van de zee. Ik heb 7 sneden en schaafwonden aan mijn linkerarm. Op mijn rechterhand heb ik 3 flinke sneden. 1 is behoorlijk diep. Ik voel pijn in mijn linkervoet en als ik kijk zie ik dat een flink deel van mijn huid helemaal open is en ik zie een vrij groot gat. Ik probeer rustig adem te halen. Mijn handen trillen. Ik voel hoe ik wat witter wordt. “Adem, adem, adem”, zeg ik tegen mezelf...

Ik merk hoe ik volledig mijn lichaam inga. Volledig bij mezelf ben.
Met Keren loop ik terug naar het hotel. Een tocht van een half uur over het strand... Het doet pijn om te lopen. Ik strompel.

We komen terug bij ons hotel. De first aid kit komt nu erg goed van pas. Keren is een echte Tom Boy zoals ze dat schertsend noemt. Een stoere meid die hummer driver was int israelische leger. Ze wast mijn wonden schoon en maakt ze schoon met jodium en alcohol... Ze legt behendig een verband rond mijn voet...

De volgende morgen hebben we een laatste ontbijt. Ze pakt een taxi naar Arambol. De taxi zet me af in het lokale ziekenhuis. Hier ontfermen 3 zusters zich over mijn wonden. De dokter komt binnen en maakt de snee in mijn voet schoon en snijdt de losse huid weg. De 3 zusters maken al mijn wonden grondig schoon en leggen een verband om mijn voet... Het schoonmaken doet flink pijn.. Maar het is wel even een fijn gevoel dat het nu echt goed schoon is.

Het is inmiddels de laatste dag in Palolem. Ik ben weer in mijn uppie. Je blijft dan altijd achter met een wat leeg gevoel. Zeker als je echt een connectie met iemand ervaren hebt...

Maar echt lang alleen zijn in India is er niet bij. Er komt een dunne Schotse man met een staart in zijn haar tegenover me zitten. Hij is tussen de 50 en 60 jaar oud schat ik. Hij vertelt me dat ie al 20 jaar in India woont. In het noorden in de bergen. Hij doet wat vrijwilligerswerk hier en daar en is Hare Krishna aanhanger. Ik heb nooit echt begrepen wat dat nu precies inhoud...


Enthousiast legt hij me uit over de Baghavad Gita en over de oorsprong ervan. Hij vertelt over de verhalen die ik me vaag herinner. In het begin vind ik het wel verfrissend maar na een tijdje begint de man op mijn zenuwen te werken. Zijn ogenschijnlijk zo verlichte filosofie doet steeds dogmatischer aan en hij heeft nog geen minuut gestopt... Dit is geen gesprek maar een preek. Alle religies zijn uiteindelijk hetzelfde... Ik begin demonstratief mijn tas te pakken en bereid me voor om de nachtbus te pakken naar Hampi.

De bus heeft 5 uur vertraging... Een vrachtwagen heeft verderop een ongeluk gehad maar na 15 uur rijden we dan eindelijk Hampi binnen.

Ik lig boven in een smal bed in de bus. Ik schuif het raam wijd open en geniet van het bruisende leven... Indiers zwaaien ons enthousiast toe!

Ik verlaat de drukke toeristische bazaar en steek de rivier over met een pondje. Meteen voel je de natuur en de rust aan de overkant. Ik loop langs een prachtig groen rijstveld en in de verte zie ik een paar guesthouses tussen de palmbomen.

En warrempel, daar zit het Israelische vipassana meisje met de groene ogen en haar vriend ook!
De eerste nacht is alles vol en ik mag voor 1 euro op het dak slapen. Er slapen nog zo’n 8 andere mensen waaronder een groepje vriendelijke argentijnen en spanjaarden. Leuk om weer spaans te praten!

Die nacht ga ik om 20.00 naar bed. Ondanks mijn dikke trui begint het toch verdomd koud te worden in de vroege ochtend en mijn veel te kleine kashmirse dekentje glijd steeds van mijn lijf af.

De warme gloed van de zon kust me rond 8.00 wakker. Vandaag ga ik met Bimsi, een zwitserse jongen op de brommer rond toeren door de omgeving.

En wat is Hampi mooi. We rijden langs intens groene rijstvelden. Een enkele boer loopt met zijn buffels langs de weg en zwaait ons vriendelijk na. Kinderen komen enthousiast uit de huizen rennen en willen ons aanraken. “Schoolpen for me sir? You have special gift for me sir? Pleazzzzz”, mijn hart smelt en ik wou dat ik iets bij me had. Als ik mijn lege waterfles pak grist en meisje het uit mijn handen alsof het een waardevolle schat was.

Wat een lieve mensen weer. Niet alleen de kinderen. Ook de volwassenen geven ons een hand en geven een grijns van oor tot oor.
We parkeren onze brakke brommertjes en lopen de heuvel op naar een Durka tempel . Eerlijk gezegd weet ik niet zo goed wat dat inhoud. Volgens mij is Durka de vrouwelijke godin van macht en oorlog? Dat zei iemand tegen me!

Als we aankomen is er net een bruiloft aan de gang. En India is een natte droom voor de fotograaf want zo gauw ze mijn camera zien, smeken de tientallen gegadigden me om fotos van ze te nemen. Ze giechelen en hangen om mijn schouders en kijken opgewonden naar het juist gemaakte beeld op mijn lcd schermpje. De een na de ander, ze MOETEN op de foto. Even vraag ik me af of het wel gepast is om in een tempel alle aandacht zo op me te vestigen maar iedereen lijkt het prachtig te vinden dus waarom niet.

Dan worden Bims en ik meegenomen naar een lange hal waar we in twee lange rijen tegenover elkaar op de grond plaats nemen. We krijgen een zilveren dienblad en verschillende Indiase jongens lopen alsmaar heen en weer om het bij te vullen. Het eten is echt verrukelijk. Wat ik allemaal gegeten heb? Ik kan het je niet vertellen maar het was echt een van de lekkerste maaltijden die ik ooit gehad heb.

We bedanken de bruid en de bruidegom maar deze lijken zeer apatisch. Het lijkt alsof iedereen lol heeft behalve zij. Ze zaten al enkele uren op de vloer en het is net alsof ze gedrogeerd zijn. Ik vraag me af of het verboden is voor ze om te praten op hun huwelijk of dat ze gewoon gespannen zijn rondom alle formaliteiten.

We rijden verder langs de rijstvelden, langs de prachtige wonderlijke rotsformaties en zien een grote groep mensen verzameld in een huis. We stoppen en meteen worden we naar binnen gewenkt. Er blijkt nog een huwelijk gaande te zijn en we MOETEN met ze mee eten. We geven aan dat we net geluncht hebben maar er wordt hier geen genoegen mee genomen.

We krijgen een groot bananenblad voor ons en opnieuw lopen mensen op en aan om mijn blad bij te vullen. Het eten is vergelijkbaar met dat van de laatste bruiloft... Het valt me op dat er hier alleen maar mannen zitten. Ik ga op speurtocht en vind al snel alle vrouwen op de eerste verdieping en bij de ingang. Ze lachen en stoten elkaar aan als ze me zien en hebben de grootste pret als ik een kiekje maak.

Het echtpaar zit op 2 rode tronen. Ook dit stel maakt een onwennige apatische indruk. Ze maken niet de indruk dat ze het echt leuk vinden.
Ik probeer me voor te stellen dat ik in Nederland langs een bruiloft zou rijden en dat men me zou uitnodigen als guest of honor... Volgens mij dat mijn grote teen nog eerder op mijn voorhoofd zal groeien als dat dat zou gebeuren!

Op de terugweg stoppen we bij een meer. Mijn zwitserse metgezel springt vanaf de hoge rotsen naar beneden. Ik wou dat mijn voet beter was... Maar het gaat al beter hoor!
De zon gaat bijna onder. Tijd voor Hannumans temple, beter bekend als Monkey temple onder de toeristen.

Als we de trappen omhoog klimmen naar de tempel die boven op de berg ligt, moeten we ons een weg banen tussen de apen. Geweldig... Ik houd mijn tas goed vast... Het schijnt vaak voor te komen dat ze die uit je handen grissen. Te meer omdat ik er 5 heerlijke bananen in heb verstopt!

Bovenaan zitten nog veel meer apen. Ze kijken ons brutaal aan. Als je ze een banaan geeft, en je laat niet meteen los, beginnen ze vervaard te grommen en laten ze hun tanden zien. Een truck die goed werkt...

Ik loop langs de tempel en opeens voel ik hoe van achteren iemand mijn plastic tas uit mijn hand grist... De tas met de bananen en mijn waterfles maar nog iets zorgelijker, de sleutel van de brommer. Ik slaak een gil uit van schrik... Een kleine aap heeft de tas in zijn klauwen. Ik grijp hem snel terug! Oeffff! Brutale aap!

Ay Caramba. Dit is een van de mooiste plaatsen waar ik ooit geweest ben, besef ik me als ik vanaf de hoogte de zon zie ondergaan achter de gelige rotsformaties... De rijstvelden rondom, de rivier en het meer in de verte en de oude tempels als getuige van de heiligheid van deze aarde..
.
Over luidspreker wordt devotionele hindi muziek opgezet. Bimsy vind het corny muziek maar ik vind het prachtig passen bij het moment. Voor we de berg afgaan lopen we blootvoets de tempel binnen waar een baba ons wenkt voor een zegening. Ik krijg wat suiker in mijn hand en dat dien ik op te eten. Hij trekt een dieprode streep over mijn voorhoofd... Onwennig maak ik een buiginkje en met een dankbaar en open hart rijden we terug naar het hostel.

Ons guesthouse is van Manjuh... Een ongelooflijk lieve Indiase man. Ik zal heel eerlijk zijn... Ik ben enorm geinspireerd door hem... Hij heeft tientallen hutjes en een erg goed lopend restaurant maar hij doet nog steeds alles zelf... Hij maakt met iedereen praatjes en straalt een ongelooflijke rust uit... Van de vroege ochtend tot in de avond is hij in de weer met ons... Hij is zo trots op zijn plek en het maakt hem zo blij dat iedereen gelukkig is. Prachtig! Ik word er opnieuw aan herinnerd hoe heerlijk het is als iemand een warm nest voor je schept als je reist, en hoe waardevol dienstbaarheid en openheid daarin zijn. Maar dit is iets wat je moet ZIJN en niet kan doen... Ik ben niet de enige die er zo over denkt want een groep reizigers schrijft een valentijnsgedicht voor hem. Dank je Manjuh!

De gezamelijke plek in dit hostel is geniaal. Een ronde hut waar iedereen in een cirkel op kussens op de grond zit... Geniaal. Simpel en iedereen heeft constant contact met elkaar... Vrienden maken is zooo simpel hier.

Veel reizigers roken hashish gedurende de dag. Sommigen worden ermee wakker en roken onafgebroken. Het is daarbij gebruikelijk dat de joint rond gaat.... Shanti shanti... Anderen roken grass, en anderen roken weer een variant daarvan waarvan ik de naam kwijt ben.
Als ik het goed begrepen heb is Hashish gemaakt van het sap dat geperst wordt uit de hennep plant en Marijuana dat zijn de toppen van de plant die je rookt. Ik geloof dat ik wel iemand weet die hier meer licht op kan werpen .-)

Er schijnen grote groepen israeliers voor maanden en maanden op bepaalde plaatsen te hangen die niets anders doen als roken. Daarom hebben de meeste toeristische plaatsen zogenoemde Jewish Houses... Hier werken Joodse vrijwillgers die voor verontruste ouders de kinderen opsporen die gewoon lekker hun land en juist die ouders willen ontvluchten!

Ik vind hash en wiet een veel fijnere drugs als alcohol. Als ik mocht kiezen tussen grote groepen stonede mensen of aangeschoten mensen in mijn hostel, dan wist ik het wel! Iedereen is erg open en rustig en sociaal... Ik denk dat als onze wereldleiders zouden blowen er minder oorlogen gevoerd zouden worden! Maar er zou uberhaupt minder gebeuren!

Ikzelf rook af en toe eens een paar hijsjes mee sinds ik in India ben en geniet dan van de bewuestzijnsverruiming die plaatsvind. Ik ben er erg gevoelig voor en heb niet veel nodig om het te voelen. Cheap smoker! Het is toch maar een wonderbaarlijke plant hoor.

Het is een gevoel wat zeer sterk overeenkomt met wat je voelt in meditatie. Als je naar de krekeltjes luistert, zijn er ALLEEN de krekeltjes... Je bent helemaal IN het moment. Vroeger kleefde ik altijd een oordeel op het roken van wiet en het is goed om het, net als zoveel andere taboes en dogmas, los te laten... Het is tenslotte een plant. De natuur.

Having said that.... En ik spreek hier puur voor mezelf, ik vind blowen ergens te makkelijk. Je kan gewoon zitten en uren niets doen. Als er moeilijkheden zijn of frustraties of heftige emoties dan neem je lekker een jointje en dan ist allemaal op de achtergrond. In die zin kan het je klem houden en verdere groei beperken... Ik ben in deze reis eigenlijk meer op zoek naar transformatie en confrontatie...

Bovendien gaat de vergelijking met meditatie ook niet helemaal op. Als ik gemediteerd heb da voel ik me erna fris en helder terwijl mijn energie na een jointje toch op een laag pitje staat... Heb nou niet echt zin om te joggen of yoga te doen erna en voel me mentaal ook niet helemaal fris.

Om nou niet de moraalridder uit te gaan hangen, het gaat natuurlijk helemaal niet om het middel zelf... Het gaat om hoe ik ermee omga... Wat is mijn intentie? Puur vermaak... Vluchten? Of een connectie met een dieper deel van mezelf? Wakker worden voor een nieuwe dimensie of mezelf dieper vastzitten in mijn oude patroon? Het kan twee kanten op. Je vrij maken of je vastzetten! Wat dat betreft verschilt het niet van de lucht die we constant inademen! Tot zover mijn overdenkingen van marihuana!

Ja... India... India... India. Wat een ervaringen... Ik ga nu een ommetje maken door de zacht wiegende rijstvelden en de tollende gloeiwormen. Honderden kikkers en krekels die het leven vervoeren met een diep vibrerend liefdesgedicht... Happy valentines day India! Happy valentines day vrienden, familie en geliefden... I love you!

Mijn laatste fotos kun je weer zien op mijn picasa album.

http://picasaweb.google.nl/matthiasdehoogh