De verborgen rijkdom van India

Downtown Mumbai... Merve, een meid die ooit in mijn hostel was, en die ik voornamelijk ken als een van de vele facebook contacten, heeft eens een Indier leren kennen die op vakantie was in Istanbul...

Toen ze hoorde dat ik naar Mumbai ging heeft ze contact met hem opgenomen en toen Niraj, zo heet de beste man, hoorde dat ik in 'zijn' Mumbai was, nodigde hij me uit om in zijn residentie te verblijven.

Ik zat in het toeristische Colaba en pakte dus gisteren de taxi richting de Atlantis residentie aan de andere kant van de stad...

Opnieuw een slopende taxi rit maar wel erg interessant en vermakelijk. Tijdschriften worden je bij de stoplichten aangeboden en kinderen rennen met de taxi mee en vragen om een paar rupees en ja, we worden nog even van achteren aangereden... Niets ernstigs hoor. Mijn gezette Hindoe self proclaimed Brahman taxi chauffeur zet de auto stil op de weg, en er ontstaat een milde scheldpartij en beide partijen zetten de rit door.

We komen langs sloppen... Ik zie een groepje kinderen lief knikkeren. Als de oudste een knikker afpakt van een veel kleiner menneke zet deze het op een huilen en begint wild om zich heen te meppen. Het tierende ventje is zo klein dat hij geen echte bedreiging vormt maar op een gegeven moment heeft de oudere jongen er schoon genoeg van en met gebalde vuisten begint hij terug te slaan. Hard... De taxichauffeur lacht schaapachtig en zegt iets in Hindoe wat ik interpreteer als: Wat een kwajongens zeg...

We komen aan bij een groot hek en er staan 3 wachters... Ik moet op de 5e verdieping zijn. Er is maar 1 deur op deze etage en dit is waar ik moet zijn. Een man met lang haar doet open en ik probeer hem een hand te geven maar dit lijkt hij zeer ongepast te vinden en in plaats daarvan pakt hij snel mijn tas aan.

Een andere jongeman komt aangesneld. Een Indier van een jaar of 35. Dit is Niraj. Ik kijk om me heen.

Een uiterst luxe apartement... Marmeren vloer, grote goudkleurige boeddha beelden, en andere hindoe goden, mooie kleurvolle schilderijen, 2 loeiende airconditionings en de meubels zijn Brits koloniaal...

Ik neem plaats. Een prachtige Indische meid van een jaar of 20 in een groene jurk is in de hoek aan het vegen. Een derde bediende komt aangesneld en Niraj geeft hem instructies om een lunch voor me te bereiden.

Er wordt chai thee gebracht op een dienblad met koekjes. Ik probeer contact te maken en bedank de bedienden maar deze ontwijken mijn ogen ietwat en snellen zich snel terug naar de keuken.

Niraj vraagt me de oren van zijn hoofd en voor we het weten hebben we uren gepraat. Hij is ontzettend vriendelijk en intelligent. Hij heeft 12 jaar in Boston gestudeerd en op vele plaatsen in de wereld gereist.

Hij is projectmanager en is verantwoordelijk voor de bouw van woningen voor mensen van de lagere onderklasse.

Hij legt me uit dat zijn familie behoort tot de hogere middenklasse... Er zijn mensen die nog veeeel en veel rijker zijn als zij!

We praten over mijn eerste India indrukken. Niraj is heel open en ongelooflijk gastvrij. Ik mag pakken wat ik maar wil en zijn bedienden komen aan en afsnellen.

We praten over mijn plannen. Niraj vermaakt zich kostelijk met mijn eerste India ervaringen en lacht om Big Boss en over mijn eerste chaipoeri straateten. Ik moet wat voorzichtiger zijn zegt die. Kan niet zomaar ongekookte dingen eten van de straat.

s avonds nodigt Niraj me uit om uit te gaan naar een club in de buurt. Vanavond doen we het kalmpjes aan, morgen gaan we echt feesten zegt die!

De familie chauffeur is weg omdat Niraj's ouders een week op vakantie zijn in een Hill Resort. Je kan hier dan een soort freelance chauffeur voor de avond inhuren.

Inmiddels is Niraj's broer binnengekomen met een vriend en een vriendin. Het valt me op dat ze allemaal engels praten met elkaar.

De 3 nieuwkomers vertellen dat ze een 3 maandse creative developping course volgen... alle 3 hebben ze ambities acteurs respectievelijk actrices te worden.

De dame is prachtig en ze vertelt dat ze al jaren model is en dans heeft gedaan en dat de volgende stap actrice is.

De derde jongen is een Indier die in Sydney woont en speciaal voor deze course over is.

Ze komen net terug uit de sloppen. Hier moesten ze ieder een persoon uitkiezen en interviewen en die persoon gedetailleerd bestuderen om er vervolgens een script over te schrijven waarin al deze personen met elkaar in aanraking komen, iewat als de film Crash vertelt hij me.

Niraj en zijn vrienden zijn uiterst charmant, vriendelijk, zeer ontwikkeld en heel erg geinteresseerd in mij.

Ze zijn absoluut niet arrogant of uit de hoogte.

We zitten in Niraj's kamer. Een grote breeldbeeld tv hangt voor ons. Niraj schenkt een black label Johnny Walker voor me in en belt met de telefoon. 10 seconden later komt de bediende binnen met een bak ijs en een flesje spa wat keurig voor me wordt ingeschonken. Dit ritueel wordt nog een aantal keren herhaalt.

Niraj heeft een chauffeur bestelt voor vanavond. We stappen in een erg luxe auto en een jonge gast met een andre hazes achtig matje brengt ons naar een nabijgelegen club.

Het is een soort van shopping mall complex waarin je naar de bioscoop kan, kan winkelen en lekker uit kan.

Binnen is het een jaren 80 avond en ik tref een mix aan van uiterst knappe westers ogende Indiers... Mooie colbertjes, polos en meiden in fraaie jurken.

Op het podium staan zelf wat blanken te dansen. Niraj ziet me staren en zegt me dat het hoogstwaarschijnlijk backpackers zijn die hier ergens op een call center werken... Ik word me bewust van mijn verlegendheid als ik weer in de buurt van blanken ben.

Ik ontmoet Niraj's vrienden. Niraj vertelt me enthousiast dat een van hen net terug is van een vipassana meditatie cursus. Niraj speelt zelf al maanden met het idee om er een te doen maar vind het te eng...

De vriend van Niraj die net terug is van de vipassana course vertelt me over zijn leven. Hij leeft de ene helft van het jaar in Manhattan en de andere helft van het jaar runt hij zijn eigen bedrijf.

Hij begon 2 jaar geleden als een klein bedrijfje en nu heeft hij 800 mensen bellen in zijn call center.

Niraj's andere vriend woont in Boston, al 16 jaar en is weer eens voor zaken in town.

Ze kopen drankjes voor me en ik kom er niet tussen met mijn portemornaille. Ik schrik van de prijzen... En voel me lullig dat ik op hun zak teer. Niraj stelt me gerust. Hij zegt dat die me erg mag en dat ie me anders wel de rekening had voorgeschoteld.

Als we beneden komen zit Andre Hazes geduldig op ons te wachten in de auto... Niraj betaalt hem 6 euro voor de verdiensten...

Wonderbaarlijke ervaring is het voor me om na de eerste confrontatie met de armoede en bedelaars en lagere klasse opeens midden in de well established hogere kringen te wonen.

Niraj is nog niet getrouwd en vertelt over de druk die zijn familie hem oplegt... Hij vertelt over de nieuwe generatie en dat die niet meer mee willen doen aan al die rituelen en tradities. Niraj wil trouwen met de ware uit liefde.

Zijn broer is gescheiden en dit is in India ook een groot taboe.

Ik heb mijn eigen guestroom. Een groot bed, tv, stereo en eigen douche met daarin zelfs een stoombad...

De volgende dag deel ik mijn verwondering met Niraj over het feit dat hij zijn eigen chauffeurs heeft en 3 bedienden en over de kloof die er lijkt te zijn in de maatschappij tussen arm en rijk... Met een bediende mag je bijvoorbeeld niet te close worden.

Toch zie ik dat Niraj heel respectvol en vriendelijk is met zijn personeel... De 3 mensen komen uit nabijgelegen dorpen en leven nu bij hun in huis... Ze verdienen ongeveer 50 euro per maand.

Niraj legt me uit dat ze het niet zo slecht hebben. Ze leven in een luxe huis, krijgen gratis eten, en alles wat ze verdienen kunnen ze naar hun gezin sturen.

Ik herinner me de gezinnen die ik op nog geen steenworp afstand van mijn hotel op straat had zien slapen en besef me dat hij gelijk heeft.

Spiritualiteit begint in je eigen huis, zegt Niraj. Mijn vader heeft me altijd geleerd respect te hebben voor onze bedienden. Ze offeren hun hele leven voor ons op en soms maak ik ze om 4.00 am wakker om mijn ontbijt te bereiden. Ik ben vriendelijk en zij dienen mij om die reden met een glimlach.

Niraj's broer komt de volgende ochtend weer binnenlopen. Hij heeft 'zijn karakter' uit de sloppen die hij wil gebruiken voor de film die ze gaan maken gisteren uitgenodigd naar een luxe restaurant.

Oma en Niraj schuiven aan om te horen hoe dat was. Een wonderlijk idee, deze jongen was in zijn hele leven nog nooit in een restaurant geweest en voor hem was deze maaltijd bijna als het winnen van de loterij.

Normaal is het 'not done' dat iemand uit de hogere klasse dineert met iemand uit de sloppen en ik vind het een prachtig verhaal om te horen wat deze maaltijd met zoveel Niraj's broer deed alswel voor de jongen uit de sloppen.

Over enkele uren zullen we uitgaan naar DE clubs van Mumbai waar alle rijke stinkers, om het even disrespectvol te zeggen, toeven... Hier is het zien en gezien worden! Kom ik aan in mijn, nog steeds met verf bespatte spijkerbroek...

Toen ik in de afgelopen maanden tegen mensen zei dat ik naar India ging, hadden vele als eerste reactie: "ayy... het is wel heel arm daar... Lijkt me een heel moeilijk land..."

Slechts 1 iemand had tegen me gezegd... India is niet alleen arm... India is stinkend rijk man!

Ik besef me nu waar deze India deskundige genaamd Stijn, het over had. Je zou het bijn de verborgen rijkdom kunnen noemen. Ik ben uiterst dankbaar voor de kans die ik heb gekregen om daar even midden in te zitten..

Ook heeft het me met nieuwe ogen naar de rijke upper class doen kijken. Mi casa es su casa, lijkt Niraj's principe...

Eenmaal was hij aangekomen in het midden van de nacht in London en zijn reservering was niet gelukt en daar stond hij toen kwetsbaar en alleen op het vliegveld.

Een onbekende heeft hem toen in zijn huis laten slapen en toen heeft Niraj zichzelf belooft altijd zijn huis te zullen aanbieden aan andere reizigers... Ik beloof mezelf plechtig hetzelfde te doen... Al heb ik natuurlijk al 60 man over de vloer dagelijks. Een reiziger helpen zonder er iets voor terug te willen is het mooiste dat je kan doen, besef ik me!